นกรองทีละเรื่อง และใช้เวลาในการสั่งคนงานที่ค่อนข้างดุร้าย ในที่สุดเมื่อถึงเวลาลงมือเหล่าคนงานตื่นเต้นมากพวกเขาเชื่อคำพูดและปฏิบัติตามเป็นอย่างดี และแล้วก็ถึงเทศกาลไหว้บ๊ะจ่าง
ด้วยเงื่อนไขที่มีจำกัดจึงไม่มีการแข่งเรือมังกรให้ชม คุณชายจึงตัดสินใจให้รางวัลกับคนเลี้ยงสัตว์ และลูกจ้างที่ทำงานอย่างหนักเป็นเวลาสองเดือน
ดังนั้นในคืนนี้กองไฟที่สว่างไสวจึงถูกจุดขึ้นที่หน้าสถานที่ก่อสร้าง อาหารทุกชนิดถูกส่งมาอย่างไม่จำกัด อยากกินอะไรก็หยิบตามใจชอบได้เลย หากรอคนครัวไม่ไหวก็สามารถทำทานเองได้ สิ่งสำคัญที่สุดคือสุราซึ่งปกติแล้วไม่มีให้ แต่วันนี้กลับอนุญาตให้พวกเขาดื่ม
หมิงเวยไม่ได้เข้าร่วมสนุกด้วยนางนั่งทานบ๊ะจ่าง และคุยกับเสี่ยวถงอยู่ตรงทางเดิน เสี่ยวถงมองดูผู้คนหัวเราะอย่างอิจฉา นางเองก็ต้องการร่วมสนุกเหมือนพวกเขา
หมิงเวยพูดอย่างจริงจังว่า “เป็นเช่นนี้ดีต่อเจ้าแล้วคืนนี้เจ้าอย่าออกไปไหน อยู่กับตัวฝูซะ”
เสี่ยวถงไม่เข้าใจ “ทำไมหรือเจ้าคะ”
“เพราะคืนนี้อันตรายมาก” ตัวฝูทานบ๊ะจ่างที่เหลือเข้าปากแล้วตอบนาง
เสี่ยวถงไม่เข้าใจ “หรือว่าคนที่พวกท่านพูดถึง…”
หมิงเวยยิ้ม “เจ้ารู้ก็ดีแล้ว” เสี่ยวถงไม่พูดอะไรอีก และนั่งทานบ๊ะจ่างต่อเงียบๆ
เมื่อใกล้ถึงเวลาคนเลี้ยงสัตว์ และคนงานรับจ้างก็แยกย้ายกันไปส่วนหยางชูก็กลับเรือนด้วยความมึนเมาเล็กน้อย หมิงเวยยืนขึ้นและช่วยพยุงเขาเข้าไปในเรือน
คนงานหน้าตาดุดันจ้องไปที่เอว
