ตนเอง เรื่องนี้ข้าจะไม่พูดถึงอีก”
…………
เวลาดึกดื่นเผยกุ้ยเฟยยังคงนั่งอยู่ในตำหนักหลิงติงโดยที่ยังไม่ได้ชำระกายหรือเปลี่ยนเสื้อผ้า นางไม่ทำอะไร เพียงแค่นั่งอยู่ที่นั่นอย่างสงบ และลูบแหวนหยกในมือของตนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“เหนียงเหนียง ดึกแล้วพักผ่อนเถิดเพคะ” นางในถามอย่างเป็นกังวล
เผยกุ้ยเฟยส่ายหน้าแล้วถามนาง “ฝ่าบาทเสด็จไปที่ใดหรือ”
นางในก้มหน้าแล้วตอบเสียงแผ่วเบา “ที่ตำหนักยุ่นซิ่วเพคะ”
ตำหนักยุ่นซิ่ว ตำหนักของฮุ่ยเฟย
ถึงฮุ่ยเฟยจะไม่ได้รับความโปรดปราน แต่ฮ่องเต้ก็เสด็จไปเยี่ยมนางอยู่เสมอ พระองค์แค่เสด็จไปพูดคุยกับนางไม่ได้พักที่ตำหนักด้วย
เผยกุ้ยเฟยยิ้มบางแล้วสั่งการว่า “เอาพู่กันมา”
นางในลังเล “แต่ดึกดื่นเช่นนี้…”
“หากข้าวาดภาพอาจเกิดความรู้สึกอยากนอนก็เป็นได้”
“เพคะ…”
พู่กัน หมึก และกระดาษถูกนำมาวางตรงหน้า เผยกุ้ยเฟยยกพู่กันจุ่มหมึก
หลังวาดเค้าโครงไปสักพักไม่ช้าฉากต้นหลิวพลิ้วไหวตามสายลมในฤดูใบไม้ผลิก็ปรากฏขึ้น นางวาดทีละแผ่น วาดอย่างรวดเร็ว ผ่านไปไม่นานบนพื้นก็เต็มไปด้วยกระดาษ
ในที่สุดนางก็โยนพู่กันออกไปแล้วพูดว่า “เตรียมน้ำ เปิ่นกงอยากชำระกาย”
เมื่อเห็นนางกลับมาเป็นปกตินางในก็ดีใจมาก “หม่อมฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้เพคะ”
เมื่อไม่มีผู้ใดอยู่ตรงหน้าแล้วเผยกุ้ยเฟยหยิบแหวนหยกขึ้นมามองด้วยรอยยิ้มที่อธิบายไม่ถูก ไม่เหมือนคนกำลังเศร้า แต่เหมือนคนรู้สึกโล่งใจมากกว่า
