ามผิดต่อหน่วยงานราชการเขาก็ทำไม่ได้ เมื่อคิดไตร่ตรองดูแล้วมีเพียงต้องเอาตนเองไปเป็นอาหารเสือเท่านั้นและคอยสังเกตสถานการณ์ หากมีอะไรผิดปกติอะไรควรห้ามก็ห้าม อะไรควรช่วยก็ช่วย
“เป็นแม่นางผู้หนึ่ง แซ่หมิงขอรับ” ฟู่จินเลิกคิ้วขึ้น
…………
หมิงเวยกำลังคิดด้วยความสงบ ยาของพ่อมดผู้นี้แก้ไขได้ไม่ยาก แต่ปัญหาคือพ่อมดอยู่ที่ไหนกันแน่ แล้วยังฮ่องเต้อีกถูกลักพาตัวหรือว่าหนีไปที่อื่นด้วยตนเองกัน
“คุณหนู คุณชายใหญ่!” เสียงของตัวฝูเรียกสตินางเอาไว้
หมิงเวยมองตามทิศทางที่นางชี้แล้วก็เห็นจี้หลิงที่กำลังมองไปรอบๆ
“พี่ใหญ่!” จี้หลิงเห็นนางก็ดีใจและรีบเดินเข้ามาหา
“เมื่อครู่พี่ไปสอบถามข่าวมา แต่ไม่คิดว่าจะเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน เกิดอะไรขึ้นงั้นหรือ”
หมิงเวยตอบ “เรื่องค่อนข้างซับซ้อน พี่ใหญ่ ท่านไปสอบถามอะไรมาบ้าง มีอะไรผิดปกติหรือไม่”
จี้หลิงมีเครือข่ายที่ดีเป็นตัวเลือกที่ดีในการสอบถามข้อมูล หมิงเวยจึงขอให้เขาตรวจสอบเรื่องราวภายในเกี่ยวกับการที่พระองค์อยู่ๆ ก็พระราชทานสมรสกะทันหัน
“ที่น้องเดามานั้นไม่ผิด กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงทราบเรื่องที่คุณชายหยางก่อเรื่องแล้ว แต่พระนางไม่ได้โกรธ” หมายความว่าเหตุผลอยู่ที่ฮ่องเต้จริงๆ
จี้หลิงถามอีกว่า “น้องหญิง เรื่องนี้มีบางอย่างไม่ถูกต้อง จู่ๆ กองทหารรักษาพระองค์เป็นเช่นนี้อีกทั้งไม่มีคนใช้อำนาจควบคุม…”
หมิงเวยตัวสั่น นางได้สติขึ้นมาทันที
ไม่มีคนใช้อำนาจควบคุม!
