งของนางมีเพียงพวกเขาเท่านั้น สี่พี่น้องร่วมมารดา และองค์ชายองค์หญิงที่เกิดจากสนมของไท่จู่
ในปัจจุบันโอรสที่เหลือของไท่จู่เชื่อฟังเป็นอย่างดีดำรงตำแหน่งเสียนอ๋องอย่างซื่อสัตย์สุจริต แต่สี่พี่น้องร่วมมารดาล้วนเสียชีวิตเหลือเพียงคนเดียวเท่านั้น
แขกลึกลับที่ไปพบองค์หญิงใหญ่เป็นผู้ใดกัน
ทั้งสามคนคิดไม่ออก ปรึกษากันไปสักพักก็ไม่ได้ผลลัพธ์
หยางชูพูด “เรายังต้องการหลักฐานข้าจะส่งคนไปตรวจสอบ ผู้ใดก็ตามที่เคยเห็นตราประทับส่วนตัวนี้ให้ค้นหาตัวตนของคนผู้นั้นก่อน”
หนิงซิวพยักหน้า “เรื่องที่เกี่ยวข้องกับราชวงศ์เจ้าตรวจสอบคงสะดวกกว่า” แต่ก็ยังไม่วางใจจึงกำชับไปว่า “หากพบอะไรบางอย่างเจ้าอย่าเพิ่งรีบร้อน หากเกิดอะไรให้ศิษย์พี่จัดการ ข้าเป็นชาวยุทธภพไม่มีผู้ใดสังเกตตัวข้าหรอก เจ้าเป็นคนในราชสำนักต้องมีหลายคนจับตามองเป็นแน่”
“วางใจเถอะ ข้าไม่ใช่เด็กนะ”
หลังจากคุยกันอยู่พักหนึ่งเมื่อเห็นว่าข้างนอกใกล้จะรุ่งสางแล้วหนิงซิวจึงพูดว่า “ไม่มีเวลาแล้ว ข้าต้องกลับไปสอน”
หมิงเวยตอบ “ข้าเองก็ต้องกลับแล้ว”
หยางชูมีตำแหน่งพิเศษจึงไม่ต้องออกว่าราชการ แต่ต้องไปทำงานที่สำนักงาน ทั้งสามจึงแยกย้ายกันไป
แต่ก่อนจากไปหยางชูตะโกนขึ้นว่า “เดี๋ยว!” หมิงเวยและหนิงซิวหยุดและหันไปมองเขาพร้อมกัน
เขาขยับริมฝีปาก “…หากมีเรื่องอะไรให้มาที่นี่ อย่าไปที่จวนที่นั่นพวกหูตาเยอะเกินไป” หนิงซิวสงสัยว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ว่าตกลงกันแล้วหรอกหรื
