นมือนางพูดเสียงกระซิบ “ก็แค่หญิงชั้นต่ำ! เหตุใดถึงโชคดีเพียงนั้นได้ก็แค่บังเอิญผ่านด่านทั้งห้ามาได้ก็เท่านั้น บางทีนางอาจแค่อาศัยใบหน้านั้นเข้าเฝ้าเพื่อหลอกล่อฝ่าบาทล่ะสิ”
เมื่อพูดประโยคหลังใบหน้าของนางบูดเบี้ยวอยู่ครู่หนึ่ง
นางเป็นลูกพี่ลูกน้องของไท่จื่อแต่เพราะฮองเฮาสิ้นพระชนม์ไปแล้วจึงไม่มีโอกาสได้เข้าไปในวังหลวง แน่นอนว่าไม่มีโอกาสเข้าเฝ้าฮ่องเต้ด้วย สำหรับเผยกุ้ยเฟยแล้ว นางในฐานะที่เป็นพระญาติของฮองเฮาจะไปพบกุ้ยเฟยได้อย่างไร! ได้พบกันในวันปีใหม่ก็น่าขยะแขยงพอแล้ว
เหวินหรูมองพี่สาวแล้วคิดในใจเงียบๆ ว่า เป็นไปได้หรือที่ผ่านด่านทั้งห้าได้เพราะโชคดีเห็นได้ชัดว่านางมีความสามารถจริงๆ
นางนึกถึงเรื่องในคืนนั้นอีกครั้ง
หมิงเวยช่วยชีวิตนางและให้นางค้างที่จวนตระกูลจี้หนึ่งคืน วันรุ่งขึ้นก็ให้คนขับรถม้าไปส่งนางที่จวนเฉิงเอินโหวอย่างไม่ลังเล
จวนโหวโกรธมากที่นางหลบหนีออกไป เหวินหรูจึงบอกไปว่าตนเป็นห่วงพี่สามจึงออกไปตามหานางไม่ได้ไปที่อื่นเลยไปแค่ถนนแถวสระฉางเล่อ พอเห็นว่าฟ้ามืดแล้วจึงไปขอค้างที่จวนเพื่อนร่วมชั้นพอฟ้าสว่างก็รีบกลับมา
จวนโหวถามคนขับรถม้าซึ่งเขาที่ได้รับคำสั่งจากหมิงเวยมาก่อนแล้วจึงตอบในลักษณะเดียวกัน
เหวินหรูจึงรอดพ้นเรื่องหลบหนีไปได้
ตอนแรกนางรู้สึกขุ่นเคืองหมิงเวยที่ส่งนางกลับมาแบบนี้ แต่ต่อมานางก็ค่อยๆ คิดได้ นางยังจำคำพูดของหมิงเวยได้ว่าตนไม่สามารถถอนตัวออกจากจวนเฉิงเอินโ
