โม่หยิงเฉินพยักหน้า มุมปากยกยิ้มจาง ๆ
งั้นเรามาลองกันอีกสักรอบ แต่ครั้งนี้… รุ่นพี่ไม่ต้องยั้งมือให้วัชระสี่กรแล้วนะครับ
ใส่ให้เต็มที่… เอาให้สุดแรงไปเลย
การประลองรอบที่สองเปิดฉากขึ้น
คราวนี้ สวีหงหยางเหมือนต้องการพิสูจน์ความเชื่อของตัวเอง เขาตะโกนสั่งการด้วยดวงตาที่แดงฉาน
วัชระสี่กร [ระบำพายุคลั่ง]
ได้รับคำสั่งปลดล็อกพันธนาการ แววตาของวัชระสี่กรก็ลุกวาวด้วยความดุร้าย แขนทั้งสี่ข้างระเบิดพลังออกมาเต็มพิกัด
ดาบ กระบี่ หอก ค้อน... อาวุธทั้งสี่ชิ้นแหวกว่ายไปในอากาศจนเกิดภาพติดตา
ก่อตัวเป็นพายุโลหะที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ถาโถมเข้าใส่จอมดาบมรณะราวกับจะบดขยี้ให้แหลกเป็นผุยผง
ความรุนแรงของพายุคมอาวุธ ทำให้นักศึกษาที่มุงดูอยู่รอบสนามเผลอก้าวถอยหลังด้วยความหวาดเสียว
ทว่า… ใจกลางพายุนั้น
เคนยังคงยืนนิ่ง เท้าทั้งสองข้างไม่ขยับออกจากจุดเดิมแม้แต่มิลลิเมตรเดียว
มือขวากุมด้ามดาบ มือซ้ายวางพาดเบา ๆ บนฝักดาบ
ติ๊ง
เสียงใสกระจ่างดังขึ้น เมื่อปลายฝักดาบถูกยกขึ้นมาสะกิดปลายหอกของวัชระสี่กรเบา ๆ เพียงนิดเดียว วิถีของหอกก็เบี่ยงออกไปทันที
ผัวะ
สันฝักดาบกระแทกเข้าด้านข้างของค้อนยักษ์ ถ่ายเทพลังมหาศาลของค้
