้านัก! กล้าใช้เคล็ดวิชากับมนุษย์ธรรมดาในเมืองหลวง!”
พอพูดจบอีกฝ่ายไม่รอให้ศิษย์พี่ของตนได้พูดอะไร เขากระโดดเข้าไปหาวิญญาณงูตัวนั้น
“เดี๋ยว…” ผู้เป็นศิษย์พี่ต้องการจะหยุดเขา แต่น่าเสียดายที่จวินโม่หลีวิ่งเร็วเกินไป ยังไม่ทันได้พูดอะไรอีกฝ่ายก็ชักกระบี่ออกจากฝักและพุ่งตรงไปที่วิญญาณงูตัวนั้น
จบกัน รอให้ศิษย์น้องเก็บกวาดให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยพูดแล้วกัน
เขาคิดเช่นนั้นแล้วเดินไปข้างหน้าอย่างสบายๆ ผู้ใดจะคิดว่าเดินไปได้ไม่กี่ก้าว จวินโม่หลีก็ถูกกระแทกกลางอากาศแล้วล้มลง
“ศิษย์น้อง!”
…………
