โม่หยิงเฉินรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอย่างบอกไม่ถูก
เมื่อครู่ ตอนที่อาจารย์หวงหมิงเริ่มบ่น เขาได้ใช้จิตสื่อสารส่งคำสั่งของอาจารย์ไปให้เคน(จอมดาบมรณะ) แบบคำต่อคำ
หวังว่าเจ้าสัตว์อสูรจอมหยิ่งยะโสตัวนี้จะยอมปรับปรุงตัวบ้าง
แต่คำตอบที่ได้รับกลับมา… ทำเอาเส้นเลือดข้างขมับเขาเต้นตุบ ๆ
อ่อนหัดเกินไป… ไร้สาระ
ประโยคสั้น ๆ ง่าย ๆ ได้ใจความ แต่มันทำให้โม่หยิงเฉินอยากจะกุมขมับแล้วเอาหัวโขกกำแพง
เฮ้ยพี่ชาย รู้ตัวบ้างไหมว่าตัวเองเลเวลเท่าไหร่?
ยอมรับว่าพี่มีสกิลโกงอย่าง [จ้าวแห่งศาสตรา] ที่เพิ่มดาเมจ 500%
แต่ไอ้เรื่องเทคนิคเนี่ย มันคนละเรื่องกันเลยนะเว้ย
โอกาสเรียนฟรีกับปรมาจารย์มาเสิร์ฟถึงที่ ดันมาทำตัวเป็นซูเปอร์สตาร์เรื่องมากซะงั้น?
ในขณะที่โม่หยิงเฉินกำลังปวดหัวตึ้บ สวีหงหยางก็เดินเข้ามาตบไหล่เขาเบา ๆ แล้วหันไปพูดแก้ต่างกับอาจารย์หวงหมิงที่กำลังหน้าตึง
อาจารย์ครับ นี่เพื่อนผมเอง โม่หยิงเฉิน ฝีมือไม่ธรรมดาหรอกครับ
แต่สัตว์อสูรของเขา… อาจจะมีนิสัยติสต์ไปหน่อย
สวีหงหยางพยายามเลือกใช้คำพูดที่ดูดีที่สุดเพื่อรักษาหน้าทั้งสองฝ่าย
เขานิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเสนอทางออก
เอาอย่างนี้ไหมครับอาจารย์… ให้วัชระสี่กรของ