ามคับข้องใจอะไรเพียงแค่พูดพี่จะช่วยให้น้องได้รับความเป็นธรรม อย่าสร้างความวุ่นวายเองอีกเลย ส่วนเรื่องนี้พี่จะวางแผนให้น้องเอง น้องไม่จำเป็นต้องไปพบเขาอีก”
ในหัวของหมิงเวยเต็มไปด้วยคำถามเรื่องของฮูหยินสามถูกปกปิดอย่างมิดชิดไม่สมควรพูดออกมา แต่ตระกูลจี้เป็นตระกูลของมารดาจึงมีสิทธิ์ที่จะรับรู้
อาจไม่เหมาะสมที่จะบอกอย่างละเอียด ความจริงมันน่ารังเกียจเกินไปถ้าตระกูลจี้รู้เข้าจะไม่โกรธแย่หรอกหรือ ดังนั้นนางจึงตัดสินใจเล่าเพียงครึ่งหนึ่งซึ่งเป็นเรื่องที่ทุกคนต่างรู้ดี
ฮูหยินสามถูกนายท่านหกขืนใจจนต้องฆ่าตัวตาย แต่ยังไม่ทันที่นางจะได้พูดอะไร ทำไมลูกพี่ลูกน้องผู้นี้ถึงทำเหมือนรู้ทุกอย่างแล้ว
“พี่ใหญ่…”
จี้หลิงคิดว่านางไม่พอใจจึงพูดอย่างจริงจังไปว่า “น้องยังเด็ก ไม่รู้ว่าชื่อเสียงนั้นสำคัญเพียงใด น้องจำเป็นต้องรู้ว่าปากหลายๆ คนย่อมสามารถละลายทองได้[1] หากคำพูดร้ายๆ นั้นมีมากเกินไปก็สามารถฆ่าคนได้เช่นกัน คุณชายหยางผู้นั้นถึงแม้มองผิวเผินเหมือนจะดี แต่เขาก็ไม่ใช่บุรุษที่ดีอะไร ตอนนี้น้องยืมอำนาจจากเขา เกรงว่าในอนาคตน้องจะตกที่นั่งลำบาก”
พูดถึงเรื่องนี้เขาก็ยิ่งสงสัยว่านางกับหยางชูมีความสัมพันธ์อย่างไรกันแน่ อย่างไรก็ตามรูปลักษณ์ของคุณชายหยางนั้นหาได้ยากยิ่งจริงๆ นั่นแหละ น้ำเสียงของเขาเริ่มมีความไม่แน่ใจ “น้องยังไม่ได้ถูกเขาหลอกใช่หรือไม่”
“….” เมื่อฟังถึงตรงนี้ในที่สุดหมิงเวยก็เข้าใจ
นางก้มหน้
