่ใหญ่ในที่สุดน้องก็มีญาติพี่น้องแล้ว”
จี้หลิงรู้สึกเสียใจ เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “พี่ใหญ่มาช้าไป ปล่อยให้น้องต้องทนทุกข์ทรมาน ในเมื่อน้องบอกว่าสะสางแค้นให้ท่านอาแล้ว เรื่องนี้เราจะไม่พูดถึงอีก อย่างไรก็ตามความยากลำบากที่น้องและท่านอาต้องทนมาตลอดหลายปี ไม่สามารถปล่อยให้ตระกูลหมิงยังคลุมเครืออยู่แบบนี้ต่อไปได้! น้องรอหน่อย พี่จะทวงความเป็นธรรมให้น้องเอง!”
พูดจบสีหน้าของเขาก็ดูจริงจังขึ้นท่าทางราวกับจะไปฉีกร่างคนตระกูลหมิงอย่างไรอย่างนั้น
เอ๋…หมิงเวยกะพริบตาปริบๆ สงสัยว่าตนเองแสดงละครเกินจริงไปหรือเปล่า เพียงแค่แสร้งทำเป็นไม่ได้รับความเป็นธรรม พี่ใหญ่ผู้นี้จะไปหาเรื่องแทนนางงั้นหรือ
นางจะรู้ความคิดของจี้หลิงได้อย่างไร
เขาคิดว่าเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่โง่เขลามาสิบกว่าปี จะไปมีส่วนช่วยในคดีกบฏครั้งใหญ่ได้อย่างไร บางทีอาจจะเป็นการให้เบาะแสสักหนึ่งหรือสองข้อ
ความดีความชอบเช่นนี้สามารถดึงดูดคุณชายหยางได้งั้นหรือ เขาเชื่อไปแปดส่วนว่าคุณชายสามแห่งจวนโป๋วหลิงโหวที่มีชื่อเสียงกระฉ่อนไปในทางที่ไม่ดีนั้นถูกตาต้องใจในความงามของลูกพี่ลูกน้องคนนี้ของเขา
ลูกพี่ลูกน้องคนนี้ของเขานั้นงดงามมาก สาวงามที่เขาเคยพบเจอมาก่อนไม่อาจเทียบกับนางได้ อย่างไรก็ตามเมื่อเห็นท่าทางเชื่อมั่นอย่างสนิทใจของนาง เขาจึงไม่อยากทำให้นางตกใจ
ในเมื่อนางคิดอย่างนั้นก็ปล่อยให้นางคิดเช่นนั้นไปเถอะ! เรื่องอื่นให้ตนจัดการน่ะดีแล้
