ญาณของนางหรือไม่ สุดท้ายแล้วท่านหานางไม่พบใช่หรือไม่”
นางหยิบเครื่องรางสวัสดิภาพที่ทำจากไม้สีดำออกมา “ไม้สีดำสามารถสื่อสารกับหยินหยาง ท่านศึกษาเคล็ดวิชามานานขนาดนี้ไม่รู้เลยหรือ อันที่จริงนางอยู่ข้างกายท่าน ทุกสิ่งที่ท่านพูด ทุกสิ่งที่ท่านทำ ล้วนอยู่ในสายตาของนางทั้งสิ้น”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้แววตาของนายท่านสามสั่นไหว
หมิงเวยดูออกไม่รู้ว่าจะรู้สึกสะใจหรือเสียใจดี “ทำไม ท่านไม่กล้าเผชิญหน้ากับนางหรือ ก็จริงที่ในใจของนาง สามีของตนเป็นคนดีและสมบูรณ์มากเพียงนั้น ถึงแม้จะตายไปแล้วก็ไม่สามารถลบความรักของนางที่มีต่อท่านออกไปได้ แม้กายจะตกนรก แต่ก็ยังจดจำไม่ลืมเลือน ท่านจะกล้าให้นางมองท่านในสภาพน่าเกลียดเช่นนี้ได้อย่างไร!”
หลังจากเงียบไปสักพักก็ได้ยินเสียงอู้อี้ของนายท่านสาม “น่าขัน! ข้าจะไม่กล้าเผชิญหน้ากับนางได้อย่างไร”
“งั้นหรือ ในเมื่อท่านกล้าเผชิญหน้ากับนางงั้นข้าจะทำให้ท่านได้พบนางเอง”
จู่ๆ นายท่านสามก็เงยหน้าขึ้น “ไม่…”
“ทำไมถึงไม่ล่ะ” หมิงเวยพูดอย่างเย็นชา “นายท่านสาม เมื่อกี้ท่านพูดด้วยความมั่นใจเพียงนั้นก็นำคำพูดพวกนั้นไปพูดต่อหน้าท่านแม่อีกรอบเถอะ! ”
พูดจบนางก็ยกมือขึ้นทำมุทรารวบรวมพลังไว้ที่เครื่องรางสวัสดิภาพ พลังหลั่งไหลเข้ามา จากนั้นก็เกิดควันลอยขึ้น ควันเริ่มหนาขึ้นเรื่อยๆ เหมือนหมอก
กลิ่นอายหนาวเย็นในห้องเซ่นไหว้ผู้ตายเริ่มรุนแรงขึ้นแสงเทียนเคลื่อนไหวอย่างไร้เสียง ร่างที่เงี
