คุกอันมืดมิดเปรียบเสมือนอีกโลกหนึ่ง
ฟางที่กระจายอยู่บนพื้นได้เน่าเสียไปนานแล้วมีหนูและแมลงสาบคลานไปมา อีกทั้งปัสสาวะที่อยู่ตรงมุมห้องยังส่งกลิ่นที่ไม่สามารถบรรยายออกมาได้อีกด้วย
“คุณชาย” อาสวนตอบ “ท่านออกไปรอด้านนอกดีหรือไม่ขอรับ ที่นี่ข้าน้อยจะจับตาดูให้เอง”
หยางชูส่ายหน้าเขาปอกเปลือกส้มแล้วโยนเข้าปากเพื่อให้ตัวเองสดชื่นขุนนางผู้ชันสูตรศพกำลังชันสูตรศพของท่านเจ้าเมืองอู๋
การตายของเขาไม่อนาถมากนัก แต่ก็ทำให้คนตกใจกลัวได้นิดหน่อย มันคือปิ่นหยกที่ใช้สำหรับมัดผม ตัวปิ่นมีลักษณะกลมไม่คมมากนัก แต่เขาใช้ปิ่นทิ่มเข้าไปในดวงตาเจาะสมองคิดแทงตนเองให้ตาย
หยางชูเลิกคิ้ว “ค้นตัวกันอย่างไร เหตุใดแม้แต่อาวุธมีคมอย่างปิ่นถึงไม่ถูกริบไปด้วย”
อาสวนตอบ “ตั้งแต่กลางดึกที่ผ่านมาจนถึงตอนนี้เกรงว่าจำนวนคนไม่เพียงพอจึงไม่มีการหยุดส่งคนเข้ามาเลย เกิดเรื่องผิดพลาดเช่นนี้ขึ้นพวกเราคงจะต้องส่งคนมาด้วยตนเองในครั้งต่อไป”
หยางชูเหลือบมองเขา “ข้าหมายถึงพวกเจ้าต่างหาก! นักโทษคนสำคัญเช่นนี้ยังไม่สามารถรับมือได้ทันเวลาอีก”
อาสวนรีบก้มหน้ายอมรับความผิด “เป็นความผิดของข้าน้อยเองขอรับ ข้าน้อยจะไม่ให้เกิดขึ้นอีกในครั้งหน้าขอรับ”
หยางชูถอนหายใจเขายื่นส้มที่เหลือให้อาสวนแล้วเดินเข้าไปในห้องขัง
ท่านเจ้าเมืองอู๋นั่งอยู่ตรงมุมห้อง ศีรษะของเขาตกลงมา ปิ่นหยกสอดลึกเข้าไปในดวงตา ใบหน้าของเขาดูบิดเบี้ยว
“ตายอย่างเด็ดเดี่ยว” หยางช
