ึ่ง
ไม่ต้องรอถึงวันรุ่งขึ้นหรอก ผลของศึกครั้งนี้เป็นที่รู้ผลแล้ว
………….
บนเนินเขาเล็กๆ ทางตะวันตกเฉียงใต้ของตงหนิง
ร่างในชุดสีดำนอนอยู่ในพื้นหญ้าในขณะที่ตียุงไปก็บ่นพึมพำ “อะไรกัน! นี่เพิ่งจะเดือนสี่เองทำไมถึงได้มียุงแล้วล่ะ ไม่สามารถผ่านวันนี้ไปได้จริงๆ! อา..ยาของข้าเหตุใดจึงหมดเกลี้ยงเลยล่ะ แม้แต่ยุงตัวเดียวก็รมควันไม่ไหว…”
แล้วจู่ๆ ก็มีเสียงฉอเลาะดังขึ้น “โอ้ เป็นหนูตัวใหญ่มาก!”
ชายชุดดำชักมีดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว อีกฝ่ายกลับหัวเราะคิกคักตั้งท่าบินเข้ามาใกล้จากยอดไม้ที่อยู่ไกลจึงพบว่าเป็นสตรีที่มีเสน่ห์มาก
นางลอยตกลงมาบนพื้นหญ้าแล้วเหล่มองชายชุดดำ “เจ้าหนูตาย เหตุใดถึงกลับมามือเปล่าล่ะ แล้วแพะตัวนั้นเล่า”
ชายชุดดำมองนางอย่างโกรธๆ “แพะงั้นหรือ ให้คนกินไปแล้ว!”
“เจ้าเสนอตัวออกไปแต่ไม่ได้นำแพะกลับมาด้วย จุ๊ๆ” สตรีนางนั้นเยาะเย้ย “ปล่อยให้หลุดมือเช่นนี้อย่ารีบปล่อยชื่อซูรื่อฉู่ออกมาล่ะ!”
“ฮึๆ!” ชายชุดดำยิ้มเยาะตอบไปว่า “อยากได้งั้นหรือก็ให้ศิษย์น้องของเจ้ามาแย่งไปสิ! หากถูกข้าตัดแบ่งออกเป็นสิบแปดส่วนก็อย่ามาเสียใจทีหลังละกัน”
“ศัตรู เหตุใดถึงได้โหดร้ายเช่นนี้” หญิงสาวส่งสายตาหวานแล้วเปลี่ยนน้ำเสียง “ข้าแค่ล้อเจ้าเล่น เกิดอะไรขึ้น เจ้าพลาดจริงๆ หรือ”
ชายชุดดำถอนหายใจแล้วจู่ๆ เขาก็นึกอะไรบางอย่างได้จึงถามออกไปว่า
“จริงสิ เจ้าเคยได้ยินคำว่าปรมาจารย์แห่งชีวิตหรือไม่”
……………………………………….
