หล่านี้เลยขอรับ มันไม่คุ้มเสียเลย ท่านจี้หรูอาจจะจัดการกับสิ่งชั่วร้ายนั้นอยู่ก็เป็นได้ ท่านเป็นพระที่มีสมณศักดิ์สูง หินเทพธิดาอยู่ในเขตวัดเป่าหลิง เกิดอะไรขึ้นเขาก็ต้องเข้าช่วยเหลืออยู่แล้วจริงหรือไม่ขอรับ”
ที่พูดมาก็มีเหตุผล แต่ท่านเจ้าเมืองอู๋ก็ยังไม่วางใจ
เจ้าอาวาสจี้หรูผู้นั้นสำคัญมาก…
ทางด้านครอบครัวจวิ้นอ๋องเองก็ถูกเคลื่อนย้ายเช่นกัน อันเซียงเสี้ยนจู่เอนกายพิงหน้าต่างรถม้ามองไปยังค่ำคืนที่มืดมิดด้านนอก
“ไม่รู้ว่าเปี่ยวเกอปลอดภัยหรือยัง…” นางพึมพำเสียงเบา
“ภูเขาไฟดับลงแล้ว พวกเขาบอกว่าหาเปี่ยวเกอพบแล้ว คงไม่เป็นอะไรหรอก” จินหลินเสี้ยนจู่กระซิบ
อันเซียงเสี้ยนจู่หันไปมองพี่สาว ภายใต้แสงเทียนในตะเกียงที่แกว่งไปมา จึงมองเห็นสีหน้าของจินหลินเสี้ยนจู่ไม่ชัดเจน
“ท่านพี่…” นางถามเสียงเบา “ท่านเสียใจมากหรือไม่”
จินหลินเสี้ยนจู่ฝืนยิ้ม “อะไรหรือ”
“เปี่ยวเกอกับคุณหนูเจ็ดจากตระกูลหมิงถูกขังอยู่ด้วยกัน คาดว่าหลังจากผ่านเรื่องนี้ไปพวกเขาต้องแต่งงานกันแน่” อันเซียงเสี้ยนจู่เอียงศีรษะพลางครุ่นคิด
“ไม่สิ ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ของตระกูลหมิง นางจะมีคุณสมบัติเป็นภรรยาที่ถูกต้องได้อย่างไร มากสุดคงเป็นได้แค่อนุ!”
จินหลินเสี้ยนจู่เอื้อมมือไปลูบหัวนางและถอนหายใจ “สาวน้อย เจ้าอย่าพูดถึงเรื่องภรรยาเรื่องอนุเลย”
อันเซียงเสี้ยนจู่ไม่พอใจ “ท่านพี่ เหตุใดถึงได้กลายเป็นเหมือนท่านแม่ไปได้…”
จินหลินเสี้ยนจู่พู
