็นเรื่องที่ข้าน้อยสมควรทำอยู่แล้ว มิควรให้ใต้เท้ากล่าวประโยคนี้เลยขอรับ”
เจี่ยงเหวินเฟิงยิ้ม “ครั้งนี้ต้องขอบคุณท่านแม่ทัพ ทุกอย่างถึงได้ราบรื่นเช่นนี้ ข้าจะรายงานตามความจริง”
เจียวจื้อรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง ขุนนางทหารในพื้นที่เช่นนี้ยากที่จะสร้างผลงาน นี่ถือว่าเป็นโอกาสที่หาได้ยากและมีค่ามาก
ผู้ใดบอกว่าใต้เท้าเจี่ยงสนใจแต่ชื่อเสียงของตนเองกัน เรื่องใหญ่เช่นนี้แต่ยังไม่ลืมที่จะยกความดีให้กับผู้อื่น
“ขอบคุณใต้เท้าที่ช่วยให้ความเมตตาขอรับ!”
เจี่ยงเหวินเฟิงพยักหน้า “เรื่องนี้ไม่สามารถไหว้วานผู้อื่นได้ ข้าฝากเรื่องที่เหลือไว้กับท่านแม่ทัพด้วย”
เจียวจื้อตบหน้าอกของตน “ใต้เท้าโปรดวางใจ ข้าน้อยจะจัดการเรื่องนี้อย่างถูกต้องแน่นอนขอรับ”
“รบกวนแม่ทัพเจียวด้วย”
เจียวจื้อตะโกนสั่งการ “พี่น้องทั้งหลายไปทำหน้าที่ของพวกเรากัน!”
“ขอรับ!”
เสียงฝีเท้าและเสียงกระทบกันของชุดเกราะดังขึ้นอีกครั้ง จากนั้นก็มีเสียงโห่ร้องของผู้คนมากมาย ดูเหมือนว่าประชาชนที่ติดค้างอยู่ที่นี่จะถูกต้อนออกไปให้หมด
ใจของทุกคนในห้องโถงไหววูบแล้วเจี่ยงเหวินเฟิงก็เดินเข้ามา
ใบหน้าของเขายังคงเปื้อนรอยยิ้ม แต่เวลานี้เขาคงไม่สามารถเอาใจเหล่าเจ้าหน้าที่ได้
ใต้เท้าเจี่ยงผู้นี้ ไม่ว่าจะเวลาใดเขาก็ยิ้มอยู่ตลอดผู้ใดจะรู้เล่าว่าตอนสังหารคนเขาอาจจะยิ้มอยู่ก็ได้
มันแปลกมาก เขาจัดการเรื่องราวในตงหนิงจบแล้วและกำลังเตรียมตัวที่จะจากไปมิใช
