รื่องที่เหลือรบกวนใต้เท้าเจี่ยงโปรดดูแลเป็นพิเศษด้วย”
เจี่ยงเหวินเฟิงประสานมือคารวะ “แน่นอนขอรับ”
เขามองไปที่หมิงเวยและตัวฝูที่ห้อมล้อมไปด้วยแสงสีแดง “แล้วคุณหนูเจ็ด พวกนาง…”
“ข้าจะคุ้มครองนางเอง” หยางชูถอนหายใจ “นางบอกว่าข้าเป็นลูกหลานมังกร สามารถปราบปรามสิ่งชั่วร้ายได้ ภัยพิบัติที่มนุษย์ก่อขึ้นได้คลี่คลายลงแล้ว ตอนนี้เราต้องเผชิญหน้ากับเรื่องนี้ ใต้เท้าเจี่ยงโปรดพาคนที่อยู่ในวัดเป่าหลิงออกไปโดยเร็วที่สุด หากวิญญาณชั่วร้ายหลุดพ้นออกไปเกรงว่าจะไม่ทันการ”
เจี่ยงเหวินเฟิงตกใจ “คุณชาย มันอันตรายเกินไปสำหรับท่านที่จะอยู่ที่นี่”
หยางชูยิ้มบาง “มีคนโง่สองคนต้องการรับผิดชอบใต้หล้า ข้าจะทำอย่างไรได้ นี่เป็นแผ่นดินที่เสด็จปู่ทวดได้สร้างเอาไว้ ข้าเสวยสุขมาหลายปีเพียงนี้ก็ถือว่าปกป้องเพื่อท่านย่าแล้วกัน”
…………………………………………….
