ในเวลาเดียวกันกับที่หมิงเฉิงถามออกไปเจี่ยงเหวินเฟิงก็รู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่อยู่ในแขนเสื้อของเขาขยับ
เขาเลี่ยงเดินออกไปให้ห่างจากผู้คนแล้วถามเสียงเบา “เกิดอะไรขึ้น”
มีเสียงดังขึ้นในหู “ข้ารู้สึกถึงลมหายใจที่อันตราย”
“มันคืออะไร”
“ไม่รู้ รู้แต่ว่าอันตรายมากทางที่ดีอยู่ให้ห่างจะดีกว่า”
เจี่ยงเหวินเฟิงถอนหายใจ “ทางเดินลงเขายังไม่เปิดถึงอยากจะไปแต่ก็ไปไม่ได้”
“มันอาจฆ่าคนได้…”
“ใต้เท้าขอรับ!” เสียงขององครักษ์ดังขัดการสนทนาของพวกเขา “ท่านดูนั่น!”
ทิศทางที่เขาชี้เป็นทิศทางที่เป็นที่ตั้งของหินเทพธิดา
มีแสงสีแดงสว่างขึ้นส่องสว่างราวกับแสงไฟ
………….
ตัวฝูรู้สึกตัวขึ้นก็พบว่าร่างกายของตนเจ็บปวดอย่างรุนแรง สิ่งที่อยู่ใต้ร่างของนางคือหินอันเย็นเยียบแล้วยังได้กลิ่นเขียวของหญ้า
ท้องฟ้ากลายเป็นสีดำสนิทแล้วพระจันทร์เสี้ยวส่องแสงจางๆ อยู่บนท้องฟ้า
นางรู้สึกสับสนเล็กน้อย ที่นี่คือที่ไหน เกิดอะไรขึ้น ทำไมนางถึงได้มาอยู่ที่นี่
จริงสิ! นางนึกออกแล้ว!
คุณหนูกับคุณชายหยางเดินทางไปยังยอดเขาชุ่ยมู่ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม นางกับอาหว่านรออยู่ที่หินเทพธิดา จากนั้นยอดเขาชุ่ยมู่ก็เกิดไฟไหม้ อาหว่านกับอาสวนออกไปขอความช่วยเหลือส่วนนางยังคงรออยู่ที่นี่
จากนั้น…จากนั้นนายท่านสี่ก็ปรากฏตัวออกมา!
ความทรงจำสุดท้ายของนางคือนายท่านสี่ดึงระฆังบนศาลเจ้าแล้วโบกมือให้คนของเขา
จากนั้นนางก็มีอาการปวดศีรษะแล้วจำอะไรไม่ได้อีก
ตัวฝูแตะท
