วกท่านมั่นใจขนาดนั้นหรือว่าเขาจะมีชีวิตอยู่ต่อ ข้าจะบอกความจริงให้ พวกเราได้เตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ไว้รอให้ถึงเวลาที่เหมาะสมก็จะส่งมาให้ต่อหน้าพวกท่าน เมื่อถึงเวลานั้นไม่ต้องพูดถึงเขาเลย แค่พวกท่านก็ไม่มีชีวิตอีกต่อไปแล้ว”
หยางชูหัวเราะเยาะ “พูดจาโอ้อวดอะไรเช่นนี้ วัดเป่าหลิงมีผู้คนมากมายเพียงนั้น ท่านจะฆ่าพวกเขาทั้งหมดได้อย่างไร อากาศดีเช่นนี้ ท่านจะเรียกมังกรพลิกกาย[1]มาได้หรือ”
นายท่านสามตอบอย่างสบายๆ “มังกรพลิกกายข้าเรียกไม่ออกมา แต่ถ้าเป็นปีศาจได้ปรากฏกายแล้ว”
เขาพูดเช่นนี้หมิงเวยจึงเลิกคิ้ว “หินเทพธิดางั้นหรือ”
“ใช่! หินเทพธิดา” เขายิ้ม “เจ้าที่เข้าใจวิชาคงเห็นปีศาจที่ถูกผนึกอยู่ที่นั่นใช่หรือไม่ คนของข้ากำลังทำลายวงล้อมผนึก รอให้ถึงเวลานั้นวัดเป่าหลิงก็จะกลายเป็นแหล่งภูติผีฮ่าๆๆ!”
นายท่านสามชื่นชมสีหน้าท่าทางของพวกเขา “พวกท่านคิดว่าผู้ที่ทำเวลาคือพวกข้า ถนนไปยังวัดเป่าหลิงถูกตัดขาด กำลังเสริมของพวกท่านไม่สามารถเข้าไปได้ พวกเราจึงรีบทำเวลาเพื่อฆ่าพวกท่านทิ้งใช่หรือไม่ ผิดแล้ว…ผู้ที่ต้องรีบทำเวลาที่จริงแล้วคือพวกท่านต่างหาก หากพวกท่านไม่สามารถหยุดได้ทันเวลา ปีศาจร้ายที่ถูกหินเทพธิดาผนึกอยู่ก็จะถูกปลดปล่อย เมื่อถึงเวลานั้นเกรงว่าวัดเป่าหลิงจะเหลือผู้มีชีวิตรอดไม่กี่คน”
พูดถึงเรื่องนี้เขาก็รู้สึกภูมิใจมาก “คิดไม่ถึงกันใช่หรือไม่ พวกท่านยังคิดที่จะยืดเวลาต่อไปอีกหรือ”
หมิงเวยถอนหาย
