ว่าดวงตาของพี่ชายแดงก่ำ และร่างของเขาสั่นเล็กน้อย
“พี่สี่มีเรื่องที่ต้องไปทำ”
“อา…” หมิงเซียงใจหายวาบ
หมิงเฉิงเช็ดหน้าอย่างแรง “พี่ไม่รู้ว่าถ้าทำเรื่องนี้ไปจะเป็นการดีหรือไม่ดีกับตระกูลหมิง แต่พี่ไม่สามารถเฝ้าดูตระกูลของเราตกลงไปในเหวเช่นนี้ได้ พี่ไม่สามารถเพิกเฉยได้”
“พี่สี่…”
“พี่เองก็ไม่รู้ว่ามันถูกหรือไม่ เพียงแค่เชื่อฟังเสียงในใจ”
หมิงเซียงมองพี่ชาย ท่าทางของเขาดูเจ็บปวดอย่างมาก แต่สิ่งที่เขาพูดนั้นหนักแน่น
“น้องกลับไปปกป้องท่านแม่แล้วทำเหมือนว่าไม่มีอันใดเกิดขึ้นนะ”
“พี่สี่!” หมิงเซียงรู้สึกกลัวมาก พี่ชายในตอนนี้ดูแปลกเกินไป ราวกับว่าเขากำลังจะเดินไปแท่นประหารด้วยความมุ่งมั่นอย่างไรอย่างนั้น
“เด็กดี ฝากที่เหลือด้วยนะ” หมิงเฉิงพูดอย่างอ่อนโยน
……….
ภายในห้องโถงนั้นเงียบจนน่ากลัว
เจ้าหน้าที่และชนชั้นสูงทั้งหลายนั้นต่างดื่มชาอย่างเหม่อลอย จิตใจไม่อยู่กับตัว สาวใช้ที่จวิ้นหวังเฟยส่งไปรายงานไม่จำเป็นต้องหลบเลี่ยงผู้อื่น เพราะเรื่องคุณชายหยางถูกขังอยู่ในยอดเขาชุ่ยมู่ ทุกคนรู้กันหมดแล้ว
เขากับคุณหนูเจ็ดแห่งตระกูลหมิงอยู่ด้วยกันเป็นการนัดพบกันงั้นหรือ
เลือกที่ใดไม่เลือก กลับเลือกที่จะไปที่หุบเขาที่ยอดเขาชุ่ยมู่!
หินถล่ม ตามด้วยไฟไหม้ แค่ฟังดูก็รู้แล้วว่าไม่ถูกต้อง
นี่เป็นการฆ่าโดยเจตนา!
แต่ไม่รู้ว่าเป็นฝีมือของผู้ใดกัน ฉีตงจวิ้นอ๋องงั้นหรือ…เรื่องนี้แพร่กระจายออกไปแล้ว แน่นอนว่าเจี่ยง
