่ารังเกียจ! “ส่วนผู้ที่นายท่านสองเอาใจนั้นข้าคิดว่าคงเป็น…”
“ฉีตงจวิ้นอ๋อง” หยางชูตอบ
“ดูจากตอนนี้แล้วนายท่านสองน่าจะเป็นคนที่รู้เห็นเหตุการณ์ ปีนั้นที่มีการส่งข่าวการเสียชีวิตของนายท่านสาม เขาต้องรู้สึกหวาดกลัวเป็นแน่จึงไปเอาใจฉีตงจวิ้นอ๋องเพื่อขอที่พักพิงแล้วคงยังไม่ทราบเรื่อง”
หมิงเวยพูดเสียงเบา “แต่พอวันหนึ่งความจริงถูกเปิดเผยคนพวกนั้นก็ไม่คิดหนีแต่อย่างใด!”
พอหยางชูจากไปเขามองปิ่นปักผมที่อยู่บนเรือนผมของนางแล้วสั่งอาหว่าน “หลังจากสวมมาหลายวันสิ่งที่ควรรู้ก็ได้รู้หมดแล้ว หากของสิ่งนี้มีความสำคัญมาก อีกฝ่ายคงหาวิธีสักอย่างที่สามารถทำได้ เจ้าต้องระวังให้มากเบื้องลึกของนายท่านสามพวกเรายังไม่แน่ชัดหากมีคนที่เก่งกาจอยู่ข้างกายเขาจริง…”
อาหว่านมั่นใจมาก “คุณชายโปรดวางใจ! ไม่ว่าเขาจะลอบสังหาร วางยา ลอบขโมย ตราบใดที่บ่าวอยู่ที่นี่จะไม่ปล่อยให้พวกเขาทำสำเร็จ บ่าวสู้ไม่ชนะแล้วยังร้องตะโกนไม่ได้หรือ”
………………………………………………..
