าสุภาพดูไม่เหมือนคุณชายเสเพลที่เคยได้ยินมาเลย
เพราะฉะนั้นการพูดคุยในเวลาสั้นๆ นี้จึงคว้าใจจากพวกนางมาได้หลายคน
หากจวิ้นหวังเฟยไม่ได้อยู่ด้วยเกรงว่าคงอดใจไม่ไหวที่จะพูดวิจารณ์เรื่องคดีความของตระกูลหลีว่ามีเงื่อนงำอันใดหรือไม่
ดูสิดวงตาของคุณชายหยางซื่อตรงมากเช่นนี้ ดูไม่วอกแวกเลย หยางชูกลับเข้าไปในห้อง แล้วก็ได้ยินอาหว่านพูดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดว่า “นี่พวกนางมาเพื่อจับตาดูว่าคุณชายประพฤติเสื่อมเสียหรือไม่เป็นแน่ ช่างน่าเบื่อเสียจริง!”
“แม่นางหมิงล่ะ” หยางชูถาม
อาสวนตอบ “เดินออกไปอีกฝั่งแล้วขอรับ”
หยางชูโบกพัด “ใครบอกว่าท่านอาใจต้องนิ่งกัน หากวันนี้เขาจับได้ว่าข้ากับแม่นางหมิงนัดพบส่วนตัวกันที่นี่ ชื่อเสียงของพวกเราคงเสื่อมเสียเป็นแน่”
อาสวนคิดในใจชื่อเสียงของแม่นางหมิงคงเสื่อมเสีย แต่คุณชาย…ท่านไม่มีชื่อเสียงให้เสื่อมเสียอยู่แล้วนะขอรับ
“เขาคิดจะใช้วิธีนี้ เห็นได้ชัดว่าจวิ้นอ๋องคงรู้สึกไม่สบายใจ” อาสวนตอบอย่างจริงจัง “เขาไม่กล้าลงมือกับคุณชายอย่างจริงจัง แต่ก็ไม่พอใจหากจะไม่ลงมือทำอันใดเลย”
หยางชูพยักหน้า เขาเป็นผู้นัดให้หมิงเวยออกมาซึ่งเรื่องนี้เขาไม่คิดที่จะปิดบังอยู่แล้ว ส่งรถม้าไปรับแล้วยังจงใจทำตัวใกล้ชิดก็เพื่อให้คนที่ลอบจับตามองเขาได้เห็นภาพนี้
แต่หากเห็นแล้วกลับวิพากษ์วิจารณ์เป็นการใหญ่ ได้ทีขี่แพะไล่เช่นนี้ มันไม่ถูกต้อง เรื่องระหว่างชายหญิงหากขย่มเรือ[1]อย่างไรเสียก็มีแต
