เจี๊ยก
ในที่สุด เจ้าลิงจอมซนอย่างต้าเซิ่งก็อดรนทนไม่ไหว มันกระโดดลงจากพนักพิงโซฟาด้วยความใคร่รู้ หมายจะยื่นนิ้วไปจิ้มฝักดาบริวจินจักกะที่จอมดาบมรณะกอดแนบอกไว้อย่างหวงแหน
ทว่า… ในเสี้ยววินาทีที่ปลายเล็บกำลังจะสัมผัสผิวดาบ
ร่างที่ยืนนิ่งประดุจรูปปั้นหินของจอมดาบมรณะกลับเกร็งขึ้นเล็กน้อย กล้ามเนื้อแขนขยับเพียงนิดเดียว แต่กลับปลดปล่อยรังสีอำมหิตที่เย็นยะเยือกและคมกริบออกมาวูบหนึ่ง
ขนทั่วร่างของต้าเซิ่งลุกชันราวกับถูกไฟช็อต
สัญชาตญาณสัตว์ป่าร้องเตือนภัยจนมันต้องชักมือกลับแทบไม่ทัน เจ้าลิงแยกเขี้ยวขู่คำรามในลำคอใส่น้องรองสมาชิกใหม่ที่บังอาจปล่อยจิตสังหารใส่ลูกพี่ใหญ่
แต่จอมดาบมรณะกลับนิ่งเฉย ยังคงยืนกอดดาบหลับตาพริ้ม ไม่ไหวติงต่อเสียงขู่คำรามนั้น
โม่หยิงเฉินมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าพลางครุ่นคิด บางอย่างแล่นเข้ามาในหัว…
เขาตัดสินใจส่งกระแสจิตผ่านพันธะสัญญา เชื่อมต่อกับจอมดาบมรณะทันที แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้ถามตรง ๆ
เจ้าดาบเล่มนี้… รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง?
คลื่นความรู้สึกสายหนึ่งตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว… มันไม่ใช่คำพูด แต่เป็นมโนภาพที่ชัดเจนและรุนแรง
ในห้วงความคิดของโม่หยิงเฉิน ปรากฏภาพของทะเลลาวาไร้ที่สิ้
