ำเดียวก็รู้สึกเจ็บที่ต้นคอ ดวงตาของนางเบิกกว้างแล้วค่อยๆ สูญเสียการมองเห็นแล้วตัวนางก็ล้มลง
คุณชายหยางโอบกอดนางไว้ เขามองสาวงามในอ้อมแขนอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไรแล้วพูดประโยคหลังต่อให้ “ท่านพูดแล้วคิดว่าข้าจะเชื่องั้นหรือ คิดว่าข้าเลอะเลือนเพราะความงามจริงหรืออย่างไรกัน! ปล่อยให้ท่านกลับไปงั้นหรือ อย่าโง่ไปหน่อยเลย…”
…………..
ยามสี่ผ่านไป อาหว่านรออย่างใจจดใจจ่อ
ในครั้งนี้คุณชายไม่ได้เรียกนางไป นี่คือการปกป้องนาง อาหว่านเข้าใจดี นางจึงทำได้เพียงขอบคุณ และไม่รู้สึกว่าตนไม่ได้รับความไว้วางใจอันใด
แต่เพราะเหตุนี้นางจึงไม่สามารถรับข่าวสารจากคุณชายโดยตรงได้ หัวหน้าพ่อบ้านส่งคนมาบอกข่าวว่าคุณชายสบายดี แต่หากไม่ได้เห็นด้วยตาตนเอง อาหว่านคงไม่สามารถวางใจได้
“คุณชาย!” เสี่ยวถง สาวใช้ที่มายืนรอเป็นเพื่อนนางจู่ๆ ก็ร้องขึ้นมา และวิ่งออกไปข้างนอก อาหว่านเงยหน้าขึ้นแล้วนางก็เห็นร่างของคนที่คุ้นเคย
เพียงแต่…อาหว่านรีบก้าวไปข้างหน้า และเสี่ยวถงก็ได้ถามทุกอย่างที่นางต้องการจะถามหมดแล้ว
“คุณชาย! ท่านไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่เจ้าคะ ได้ยินมาว่าซื่อจื่อตกใจกลัว ท่านตกใจกลัวหรือไม่ เอ๋…นี่ผู้ใดหรือเจ้าคะ”
“ข้าไม่เป็นอันใด เจ้าคิดว่าคุณชายของเจ้าเป็นคนเยี่ยงไรกัน เรื่องเล็กน้อยเพียงนี้จะทำให้ข้าตกใจกลัวได้อย่างไร” เขาตอบก่อนเดินเข้าห้องไป
เขาเพิกเฉยต่อสาวใช้ที่ออกมาต้อนรับเขาแล้วเดินตรงเข้าไปในห้องด้านใน จากนั้
