งไร
ชี่ของแต่ละคนไม่เหมือนกัน บางคนมองเห็น บางคนมองไม่เห็น คนที่มองเห็นแน่นอนว่าตกใจกลัวเป็นอย่างมาก ส่วนคนที่มองไม่เห็นก็ดีไป ชัดเจนว่าต้องมีบางสิ่งบางอย่างเพียงแต่มองไม่เห็นจึงทำให้รู้สึกน่ากลัวมากขึ้นเท่านั้น
ท่ามกลางความจราจลเหลยหงชักกระบี่ของเขาออกมาและตั้งท่าป้องกัน
แต่ในไม่ช้าเขาก็พบว่าวิญญาณเร่รอนเหล่านี้ไม่มีความสามารถทำร้ายคนได้ พวกมันไม่สนใจสิ่งใด ทั้งหมดที่ทำไปนั้นล้วนเป็นไปตามสัญชาตญาณเท่านั้น
เห็นว่าที่นี่สนุกสนานจึงร้องเต้นเลียนแบบพวกเขาทั้งที่จริงแล้วไม่รู้ว่าตนเองกำลังทำอะไรอยู่
เขาจึงตะโกนขึ้นเพื่อปลอบใจทุกคน “ทุกท่านอย่าไปกลัว พวกมันไม่ทำร้ายพวกเรา!”
“อย่าวิ่งหนี หากท่านวิ่งพวกมันจะวิ่งตาม”
“หากยืนดีๆ พวกมันก็ไม่อยู่แล้ว พวกมันจะจากไปทันที” แต่น่าเสียดาย เหล่าคุณชายกลัวอย่างหนัก ผู้ใดจะมีใจฟังเขากัน
บางคนเอาม่านคลุมหัว บางคนตกใจกลัวจนกอดกันกลม แล้วยังมีคนหนีออกไปด้านนอก หมิงเวยมองเหลยหงแล้วยิ้ม
คนผู้นี้เป็นคนดีจริงๆ นางมองไปยังคุณชายหยาง
ภายในห้องตกอยู่ในความวุ่นวายอีรุงตุงนัง แต่คุณชายหยางกลับไม่มีท่าทีอะไร ซ้ำยังหาวอย่างเกียจคร้านแล้วพูดว่า “องครักษ์เหลย ที่นี่น่ากลัวจริงๆ รีบมาปกป้องข้าเร็วเข้า”
“….” เหลยหงตอบ “คุณชายโปรดวางใจ พวกมันไม่ใช่สิ่งชั่วร้าย ไม่มีทางทำร้ายคนได้”
เขายื่นหน้าไปดู “ไม่ทำอันตรายก็ไม่ทำอันตราย หากข้าเกิดเหตุร้าย ท่านต้องรับผิดชอบ”
เหลยหงท
