เหลยหงไม่พูดอะไร คุณชายหยางยินดีที่จะถอยให้เพราะเห็นแก่หน้าใต้เท้าเจี่ยง แต่เขาไม่สามารถขอให้ผู้อื่นยอมปล่อยหญิงสาวเหล่านี้ไปได้หรอกหรือ
อย่างที่กล่าวไว้ก่อนหน้านี้ นางขับร้องเหล่านี้มีไว้เพื่อความสนุกสนาน หากครั้งนี้ปล่อยไปแล้วครั้งหน้าล่ะ สำหรับพวกนางแล้วสิ่งนี้ยังเป็นเครื่องมือในการทำมาหากิน
เหลยหงประสานมือคำนับ “ขอบพระคุณคุณชาย”
คุณชายหยางเอ่ยอย่างเกียจคร้านว่า “วันนี้ข้ายอมท่าน แต่ครั้งหน้าขอให้ท่านจำเรื่องในวันนี้ไว้ด้วย”
เหลยหงรับคำแล้วนั่งลงอีกครั้ง แล้วการละเล่นก็ดำเนินต่อไป
เจียงจ้านยืนอยู่ตรงหน้าหมิงเวย เขาขมวดคิ้ว “สวมหมวกคลุมใบหน้าก็น่าสนใจอยู่หรอก แต่มันขัดขวางการเลือกคนของข้า ถอดมันออกซะ!”
หมิงเวยชะงักนางยกมือขึ้นอย่างช้าๆ จวิ้นอ๋องซื่อจื่อกล่าวเช่นนี้ นางจำเป็นต้องถอดหมวกออกอย่างช่วยไม่ได้ แต่หากนางถอดออกก็จะไม่สามารถปิดบังใบหน้าจริงของตนได้
เสื้อผ้าของฮูหยินสามส่วนใหญ่เป็นสีอ่อนขับเน้นให้ดูเยือกเย็นและสง่างาม นอกจากนี้ยังปกคลุมด้วยผ้าคลุมสีอ่อน หนึ่งปกปิดตัวตน สองปกปิดครึ่งหน้า ยิ่งเสริมให้นางดูมีความประณีตอย่างชัดเจน
ดูจากฐานะของตระกูลหมิงแล้ว การรับอนุภรรยาไม่กี่คนไม่ใช่เรื่องยากเลย แต่การที่ย่ำยีฮูหยินสามเช่นนี้เป็นเพราะความงามของนางนั้นแตกต่างจากคนอื่นๆ
อันที่จริงแล้วหมิงเวยไม่เข้าใจ การเปิดเผยใบหน้านั้นไม่ทำให้คนให้ความสนใจมากกว่าหรือ ความคิดตอบสนองอย่างรวดเร็
