หลังจากเขียนยันต์เป็นเวลาหลายวัน หมิงเวยรู้สึกตาลายเล็กน้อย นางยกมือปิดปากหาว เลือกใบที่ใช้ได้และเตรียมตัวพักผ่อน
หลังจากล้างพู่กันเสร็จแล้วก็มีเสียงดังเล็กน้อยจากทางนอกหน้าต่าง
นางเปิดหน้าต่างจากนั้นก็มีควันลอยเข้ามาและตกลงบนโต๊ะ
“เป็นอย่างไรบ้าง มีอันใดเกิดขึ้นงั้นหรือ”
“เจ้าค่ะ นายท่าน” งูขาวตัวน้อยพูด “มีจดหมายมาจากด้านนอก ท่านแม่ของท่านกำลังแต่งตัวเตรียมออกไปข้างนอกเจ้าค่ะ”
หมิงเวยพยักหน้าแล้วบอกมันให้เข้ามาซ่อนในแขนเสื้อของนาง จากนั้นนางก็จัดการกับเตียง กางม่านเตียง ดับไฟ ทำเหมือนกับว่าตนเองเข้านอนแล้วและกระโดดออกจากหน้าต่าง
ในค่ำคืนที่เงียบสงบ นางก้าวเท้าอย่างแผ่วเบาทว่ารวดเร็วจนเกิดเงาแวบๆ หากมีใครมาพบเข้าคงคิดว่าตนเองตาฝาดไปเอง
ห้องนอนของสองแม่ลูกอยู่ใกล้กัน ผ่านไปไม่นานนางก็มาถึงหน้าห้องนอนของฮูหยินสาม แสงเทียนสะท้อนที่หน้าต่างหมิงเวยค่อยๆ กรีดมันออกเบาๆ
ภายในห้อง ฮูหยินสามกำลังแต่งหน้าอยู่หน้ากระจก เผยให้เห็นใบหน้างดงามของนาง เสื้อผ้าเก่าๆ ที่เรียบง่ายก็เพียงพอให้เผยความสวยงาม อีกทั้งด้วยการแต่งเติมบนใบหน้าทำให้ใบหน้านั้นยิ่งดูสดใสมากขึ้น
นางเป็นคุณหนูเจ็ดมานาน แต่ก็ไม่เคยเห็นฮูหยินสามแต่งตัวเช่นนี้มาก่อน ปกตินางไม่ใส่เสื้อผ้าสีฉูดฉาดแล้วนับประสาอะไรกับการแต่งหน้า ออกไปกลางค่ำกลางคืนซ้ำยังแต่งกายเช่นนี้ นางไปทำอะไรกันแน่
ในหัวของนางมีแต่คำถาม
ในเวลานั้นแม่นมถงก้าวเข้ามาใ
