นายท่านสองผ่านกระจก เหมือนนางจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม “ผ่านมาหลายปีแล้ว ท่านดูกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนแล้วจริงๆ อย่างไรก็ตามเขาเป็นคุณชายของจวนตระกูลโหวโอกาสที่จะส่งคนเข้าไปแทบจะไม่มีเลย”
คุณชายจวนตระกูลโหว ส่งคนงั้นหรือ หมิงเวยหลับตาลงพยายามระงับลมหายใจที่เร็วขึ้นเนื่องจากความโกรธ
นางเข้าใจไม่ผิด นายท่านสองคิดจะส่งตัวฮูหยินสามให้คุณชายหยาง
ไอ้คนบัดซบ! เลวบัดซบยิ่งกว่านายท่านหกเสียอีก!
นายท่านสองไม่ได้โกรธและยังคงถามอย่างใจเย็น “ถึงภายนอกเขาจะดูเหลวไหล แต่นั่นอาจเป็นเพียงหน้ากากที่เขาสวมใส่อยู่ ท่านคอยจับตาสังเกตดูว่าเขาไม่ลงรอยกับเจี่ยวเหวินเฟิงจริงๆ หรือนั่นเป็นเพียงแค่การแสดง”
ฮูหยินสามโยนกล่องชาดสีแดงสำหรับทาแก้มไปที่โต๊ะเครื่องแป้งแล้วพูดเสียงเบา “เวลาแค่นั้นข้าทำไม่ได้หรอก”
“งั้นท่านต้องหาวิธี ให้เขารั้งท่านไว้ให้ได้” ฮูหยินสามได้ยินอย่างนั้นก็โกรธ “รั้งข้าไว้งั้นหรือแล้วที่เรือนนี้จะทำอย่างไร วันรุ่งขึ้นหากข้าไม่ปรากฏตัว คิดว่าเสี่ยวชีจะไม่รู้หรือ ท่านคิดว่านี่เป็นเหมือนเมื่อก่อนหรืออย่างไร”
“ข้าช่วยท่านปกปิดได้” เขารู้ว่านางโกรธ นายท่านสองพูดเสียงนุ่ม “ข้าเองก็คิดเพื่อท่าน นี่เป็นเรื่องสุดท้ายแล้ว ท่านเองก็ไม่ต้องการสร้างความยุ่งยากใช่ไหม หากงานนี้สำเร็จ ทางจวิ้นอ๋องไม่พูดอะไร ท่านอยากไปเมื่อไหร่ก็ไปได้เมื่อนั้นเลย”
เมื่อได้ยินเขาพูดถึงเรื่องนี้ ฮูหยินสามพยายามระงับความโกรธ “ได้
