“เรื่องนี้จะมีอันใดได้” หมิงเซียงแปลกใจ “ตระกูลหลีเดิมทีไม่ใช่คนตรงไปตรงมาอะไร หากไม่ใช่เพราะบรรพบุรุษสะสมคุณธรรมความดี ติดตามไท่จู่จนกลายเป็นขุนนางที่มีคุณงามความดี พวกเขาจะได้สมรสกับคนในราชวงศ์อย่างนั้นหรือ”
นางยิ้มอย่างเหยียดหยาม “หลังจากเหตุการณ์ดังกล่าวชื่อเสียงของบุตรสาวผู้นี้จะต้องแย่ลงเป็นแน่จนไม่สามารถออกเรือนกับตระกูลมีฐานะได้ ทำได้แค่เพียงพึ่งพาคุณชายหยาง ถ้าหากสำเร็จขึ้นมาก็ถือว่าดีไม่ใช่หรือ”
หมิงเวยขมวดคิ้ว “ถ้าหากไม่สำเร็จล่ะ”
“บุตรสาวก็จะไม่สามารถออกเรือนกับชนชั้นสูงได้ หากแพ้ขึ้นมาก็จะกลายเป็นเช่นนี้” หมิงเซียงกล่าวอย่างเย็นชา
หมิงเวยเงียบ…
หมิงเซียงปลอบนาง “พี่เจ็ด ท่านไม่ต้องตกใจไป ไม่เป็นไร บ้านของพวกเราไม่เหมือนกับบ้านของพวกเขา”
หมิงเวยยิ้มให้นาง “อืม” เรื่องของคุณชายหยาง นางเพียงฟังๆ ไปอย่างนั้น
ในความคิดของนางนึกถึงอีกเรื่องหนึ่งต่างหาก
………
เมื่อถึงช่วงเวลากลางคืนที่เงียบสงบอีกครั้ง หมิงเวยเปิดหน้าต่าง ควันพวยพุ่งเข้ามาในห้องและกลิ้งไปบนพื้น จากนั้นกลายร่างเป็นงูสีขาวตัวน้อย
“นายท่าน”
“รู้สึกอย่างไรบ้าง”
งูสีขาวตัวน้อยเลื้อยไปรอบๆ ห้องอย่างมีความสุข “พลังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เหมือนว่าจะแข็งแกร่งกว่าเดิมด้วยเจ้าค่ะ!”
หมิงเวยหัวเราะ “มนุษย์เป็นวิญญาณของสรรพสิ่ง เดิมทีเป็นเพราะสภาพแวดล้อมเป็นใจ แต่เจ้าดื่มจิง[1]และเลือดของข้า แน่นอนว่าพลังต้องเพิ่มขึ้นอย่างรวดเ
