งมองดาบไม้ไผ่ของนางด้วยความสนใจ
“นี่ไม่ใช่การเล่น แต่เป็นการฝึกฝน” หมิงเวยพูด
ปรมาจารย์แห่งชีวิตจะมือไร้แม้แรงผูก[1]ได้อย่างไรกัน จะขับไล่ผีหรือสิ่งชั่วร้าย จำเป็นต้องใช้พละกำลัง พูดอีกนัยหนึ่งก็คือพลังสามารถจัดการกับปีศาจได้ แต่ไม่สามารถจัดการกับคนที่มุ่งร้ายได้
ร่างกายของนางดีขึ้นมาบ้างแล้ว จึงสั่งให้คนทำดาบไม้ไผ่และหุ่นไม้เพื่อที่จะฝึกฝนศิลปะการต่อสู้
ร่างกายนี้มีอายุสิบห้าปีแล้ว ซึ่งได้พลาดช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการปูพื้นฐานไปแล้ว อยากฝึกฝนเพื่อที่จะเป็นเทพยุทธ์นั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้ แต่ตราบใดที่ฝึกฝนอย่างหนัก ฝังเข็มทองลงจุดเส้นลมปราณอีกครั้งเพิ่มเติมด้วยการอาบน้ำยา อย่างน้อยก็น่าจะเป็นเซียนธรรมดาได้ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว
“ฝึกฝน เสวียนหนี่เหนียงเหนียงสอนท่านมาหรือ”
“ใช่!” หมิงเวยตอบไปอย่างลวกๆ
“‘งั้นพี่สอนข้าด้วยได้หรือไม่ วันนั้นข้าเห็นพี่ปีนข้ามกำแพงได้คล่องแคล่วมาก ข้าอยากเป็นเช่นนั้นบ้าง วันหลังจะได้แอบหนีออกไปได้ง่ายๆ”
หมิงเวยยิ้ม “สอนเจ้าได้อยู่หรอก แต่เจ้าจะตอบแทนข้าอย่างไร”
หมิงเวยอยากตอบว่าจะพาท่านออกไปเล่นด้วย แต่เมื่อคิดถึงปัญหาที่เกิดขึ้นเมื่อสองสามวันก่อนแล้ว นางก็หดหู่ขึ้นมา
หมิงเวยตอบ “เอาอย่างนี้ดีหรือไม่ ข้าพักมาจนเบื่อแล้ว เจ้าสามารถมาคุยกับข้าได้ทุกวัน มาเล่าเรื่องราวภายนอกให้ข้าฟังเป็นการคลายเครียด แบบนี้ดีหรือไม่”
“ดีๆ!” หมิงเซียงพยักหน้าหงึกหงักต่อให้ไม่มีเงื่
