กัน?
เธอยอมรับว่าโม่หยิงเฉินแข็งแกร่ง แข็งแกร่งจนน่ากลัว แต่ถึงอย่างนั้น สัตว์อสูรของเขาก็เป็นแค่ลิงหินระดับทาสไม่ใช่หรือ? ให้ประเมินสูงแค่ไหน พลังรบก็ไม่น่าจะเกินระดับทหาร
แล้วทำไม… เวลาเธอจะทำสัญญาเกี่ยวดองกับสัตว์อสูรตัวที่สอง เธอต้องทุ่มเงินเก็บทั้งหมด จ้างคนพาลงดันเจี้ยน วิ่งรอกจนขาแทบขวิดแต่ก็ยังคว้าน้ำเหลว
แต่สำหรับโม่หยิงเฉิน… แค่นั่งกระดิกเท้าอยู่บ้านเฉย ๆ ทางโรงเรียนกลับขนสัตว์อสูรระดับทหารหายากนับสิบตัวมาประเคนให้ถึงที่ แถมยังมัดมือมัดเท้าพร้อมให้เลือกสรรราวกับบุฟเฟต์?
ความเหลื่อมล้ำนี้มันช่างโหดร้ายเกินไปแล้ว
และที่ทำให้เธอเจ็บปวดใจที่สุด คือเจ้าก้อนวิญญาณโปร่งแสงที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้นพรมตรงหน้านั่น
[จอมดาบมรณะ]
นั่นมันคือสัตว์อสูรที่อาจารย์อวี้โหย่วเวยคัดสรรมาแล้วว่าเหมาะกับเธอที่สุด คือเป้าหมายที่เธอใฝ่ฝันและพยายามตามหามาตลอดทั้งวัน
แต่พอมาอยู่ที่นี่… มันกลับกลายเป็นแค่ของเหลือเลือกในสายตาของโม่หยิงเฉิน
เหมือนเขาเป็นคนจ่ายตลาดที่หยิบจับสินค้า พลิกดูตำหนิ แล้วก็วางลงอย่างไม่ไยดีอย่างนั้นหรือ?
สายตาของซูหลีแทบจะเชื่อมติดกับร่างของจอมดาบมรณะ ลำคอของเธอแห้งผากจนต้อง
