แน่นอนว่าการพิจารณาคดีไม่ควรดูแค่เอกสารเท่านั้น แต่ต้องสอบปากคำผู้ต้องหาและสอบถามพยาน รวมทั้งตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุด้วย
เจี่ยงเหวินเฟิงได้ทำการส่งผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาให้ไปยังคุกที่กุมขังผูชื่อ และที่หมู่บ้านซานชู่
ทุกคนที่ไม่มีอะไรทำต่างกระซิบกระซาบหารือเกี่ยวกับคดีนี้
หมิงเวยได้ยินบัณฑิตจากโต๊ะข้างๆ พูดคุยกัน “คดีนี้ชัดเจนมาก! เดิมทีข้าคิดว่านายอำเภอเขตหย่งผิงจะเห็นชีวิตคนเป็นผักปลาเสียอีก แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าอาจจะไม่เป็นเช่นนั้นแล้ว”
“ใช่! ท่านเหอยังไม่ได้แตะต้องสิ่งอื่นเลยตั้งแต่ต้นจนจบยกเว้นก๊วยเตี๋ยวที่มียาพิษนั่น ไม่มีใครอยู่ในที่เกิดเหตุ ผูชื่อจะมีหลักฐานแก้ต่างให้ตนเองได้อย่างไร”
“ไม่ว่าผูชื่อจะเข้ากันดีกับคนในครอบครัวมากแค่ไหน แต่ก็ไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่านางไม่ได้วางยาพิษ ท่านยายทำได้แค่พูดว่าบุตรสาวไม่มีทางทำเช่นนั้น ใครจะรู้ว่าหัวใจของมนุษย์นั้นช่างซับซ้อน!”
“แต่ว่าเรื่องนี้แปลกอยู่นิดหน่อยนะ ทำไมถึงได้มีร่องรอยของยาพิษเหลืออยู่เล่า ผูชื่อไม่ได้ออกไปซื้อยา แล้วยาพิษนี้มาได้อย่างไรกัน”
“นายอำเภอเขตหย่งผิงพูดไว้มิใช่หรือว่า เป็นพิษที่พบได้ในชนบท ดอกไม้บางชนิดมีพิษ ไม่จำเป็นต้องไปหาซื้อ”
ท่านเจ้าเมืองได้ยินใครหลายคนพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ จึงยิ้มให้เจี่ยงเหวินเฟิงและพูดว่า “อย่างที่เจ้าหน้าที่ได้พูดเมื่อสักครู่ พออ่านเอกสารแล้วไม่พบความผิดปกติ แล้วก็ไม่มีผู้อื่นอยู่ในเหต
