โถงเล็กตกอยู่ในความเงียบสงัด..
หมิงเฉิงมองคนนู้นที คนนี้ที เขารู้สึกถึงบรรยากาศที่ไม่ปกติ จึงเลือกที่จะไม่เปิดปากพูดจะดีกว่า
มีเพียงหมิงเวยที่ดูไม่สะทกสะท้าน นางรินชาให้ตัวเองแล้วจิบอย่างช้าๆ จนนางดื่มเสร็จจึงวางถ้วยน้ำชาลง “ท่านอาสี่ จนถึงตอนนี้ท่านยังอยากบอกว่าตัวเองไม่เชื่อเรื่องภูติผีเทวดาอยู่หรือไม่”
สีหน้าของนายท่านสี่ดำคล้ำ เวลาผ่านไปนาน เขาจึงหันกลับมา “เฉิงเอ๋อร์ เจ้าออกไปก่อน”
หมิงเฉิงลังเลไม่กล้าขยับ นายท่านสี่รู้สึกไม่สบอารมณ์ “ทำไม กลัวว่าข้าจะทำร้ายนางรึ”
หมิงเฉิงคิดเรื่องนี้อย่างจริงจัง ท่านพ่อของเขาคนนี้ อาจมีบ้างที่ชี้หน้าด่าเขาเสียเละ แต่ท่านก็ไม่เคยทำร้ายร่างกายใคร จากสถานการณ์เมื่อสักครู่ เรื่องด่าคนเสี่ยวชีเองก็ไม่แพ้กัน แต่ว่า..แล้วถ้าท่านโกรธล่ะ หรือว่าเขาคอยเฝ้าระวังจากด้านนอกจะปลอดภัยกว่า
เขาลุกขึ้นยืน “ลูกจะรออยู่ด้านนอก หากท่านพ่อมีเรื่องอะไรตะโกนเรียกได้เลยนะขอรับ”
นายท่านสี่ “….” เจ้าลูกคนนี้นี่ ตกลงเป็นลูกของเขาหรือลูกของพี่สามกันแน่
ในห้องตอนนี้จึงเหลือเพียงแค่สองคน
หมิงเวยยิ้ม “ท่านอาสี่ เชิญนั่งเจ้าค่ะ” นายท่านสี่ร้องฮึ เขาเดินกลับไปนั่ง
หมิงเวยรินชาให้เขาอีกรอบ “หลานป่วยอยู่หลายปี เพิ่งได้สติเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา มีหลายเรื่องที่หลานยังสับสนอยู่บ้าง เมื่อสักครู่ทำให้ท่านอาสี่รู้สึกขุ่นเคือง หวังว่าท่านจะไม่โกรธเคืองกันนะเจ้าคะ”
มุมปากนายท่านสี่กระ
