“ยื่นมือออกมา” ตัวฝูยื่นมือออกมาอย่างว่าง่าย หมิงเวยถอดด้ายแดงที่ข้อมือของตัวฝูออก
ตัวฝูรีบบอก “คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูบอกว่าสิ่งนี้ห้ามถอด”
หมิงเวยหัวเราะ “ถอดแค่เดี๋ยวเดียวเอง สหายพวกนั้นกลัวเจ้าสิ่งนี้ หากใส่ก็มองไม่เห็นสิ” ตัวฝูรู้สึกสับสนงุนงง สิ่งที่แม่นางหลิวทำในวันนั้น นางสามารถเดาได้ว่า ด้ายแดงที่คุณหนูให้นั้นไม่ใช่ด้ายแดงธรรมดา
นางเก็บเรื่องนี้ไว้ในใจตลอดจนกระทั่งเมื่อวานที่ได้ยินว่าดวงวิญญาณของคุณหนูพลัดหลงไปอยู่กับเสวียนหนี่เหนียงเหนียงนางถึงได้กระจ่างขึ้นมา เสวียนหนี่เหนียงเหนียงเป็นเทพ คุณหนูของนางได้ไปอยู่ข้างกายเสวียนหนี่เหนียงเหนียง แน่นอนว่านางรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่แปลกใจเลย
หมิงเวยเก็บด้ายแดง “ข้าจะเก็บไว้ก่อน รอพวกเราเล่นเกมนี้เสร็จ แล้วข้าจะคืนให้เจ้า”
“เจ้าค่ะ” ตัวฝูพยักหน้า หมิงเวยจับมือนางรวบรวมพลังเบาบางไว้ที่ปลายนิ้ว แล้วส่งพลังไปที่ฝ่ามือของนาง ตัวฝูรู้สึกชาที่ฝ่ามือเกิดความรู้สึกแปลกๆ ขึ้นในใจ
“ในสวนแห่งนี้มีสหายพวกหนึ่ง แต่พวกมันซ่อนตัวได้เก่งมาก ยากที่จะหาตัวเจอ ตัวฝูเจ้าจงจำความรู้สึกนี้ไว้แล้วหาตัวพวกมัน”
“ความรู้สึกหรือเจ้าคะ”
“ใช่ ความรู้สึกใช้ใจรู้สึกแล้วเจ้าก็จะรู้ว่าพวกมันอยู่ที่ใด” ตัวฝูรู้สึกสับสนนางก้มหัวมองมือของตัวเอง
“ไปเถอะ” หมิงเวยทรุดตัวนั่งบนระเบียงทางเดิน “ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่นี่”
“โอ้…” ตัวฝูทำได้เพียงหันหลังกลับเพื่อตามหา ‘สหาย’
