เป็นไปไม่ได้!
ดวงตาของสวีหงหยางเป็นประกาย
การมีรุ่นน้องปีศาจแบบนี้เข้ามหาลัย… ชีวิตในรั้วเทียนอวิ๋นคงบันเทิงน่าดู
เขาเริ่มตั้งตารอวันที่โม่หยิงเฉินจะไปเยือนสถาบันแล้วสิ
ณ ทุ่งร้างอันเวิ้งว้าง
รถออฟโรดดัดแปลงสภาพวิ่งโขยกเขยกไปตามถนนดินลูกรัง ฝุ่นตลบอบอวล
โม่หยิงเฉินนอนเอกเขนกฮัมเพลงอย่างสบายอารมณ์อยู่บนเบาะข้างคนขับ
ส่วนสวีหงหยางนั่งหน้าเครียด มือเกร็งพวงมาลัย ขับรถไปตามทางวิบาก
และบนหลังคารถ…
ต้าเซิ่ง ในร่างลิงน้อย กำลังนั่งท้าวคางด้วยท่าทางเบื่อโลกสุดขีด
ดวงตาสีทองมองเหม่อไปไกล
สีหน้าบอกบุญไม่รับ เหมือนพนักงานออฟฟิศโดนบังคับทำโอทีวันหยุด
ต้าเซิ่ง… ขวาหน้า 200 เมตร มีสัญญาณพลังงาน
เสียงโม่หยิงเฉินดังลอดขึ้นมาจากในรถ
ต้าเซิ่งถอนหายใจเฮือกใหญ่
เปลือกตาแทบไม่ขยับ
วูบ!
ร่างสีทองหายวับไปกับตา
ตุบ! ตับ! เอ๋ง!
ไม่ถึงวินาที เสียงทุบเนื้อและเสียงร้องโหยหวนของสัตว์อสูรป่าก็ดังแว่วมา
วูบ!
แสงสีทองพุ่งกลับมาที่เดิม รถยุบยวบลงเล็กน้อย
ต้าเซิ่งกลับมานั่งท่าเดิมเป๊ะ ท้าวคางมองวิวต่อ
มือปัดหยดเลือดสีเขียวออกจากขนอย่างรำคาญ
ชีวิตหนอชีวิต…
เกิดเป็นลิงเทพทั้งที ดันโดนใช้งานเยี่ยงทาส
กลายเป็น ระบบล็อกเป้าอัตโนมัต