“กัปตันหมันเทียน ช่วยข้า ช่วยพวกเราด้วย…”
“พวกเรารอดแล้ว กัปตันหม่านเทียนอยู่ที่นี่!”
“ถ้าเจ้าไม่ปล่อยพวกเราไป กัปตันหม่านเทียนจะฆ่าเจ้าอย่างแน่นอน”
นักเรียนที่โดดเด่นสิบคนนี้ มันผ่านบาเรียทุกคนตื่นเต้นและตื่นเต้นเมื่อเห็น Mantian แต่ในขณะเดียวกันพวกเขาก็ไม่หดหู่อีกต่อไปและพวกเขาตะโกนดัง ๆ พลังต่อสู้บางอย่างถึงแม้จะไม่อ่อนแอ แต่ต่อหน้าหมาป่ารับจ้างปีศาจทั้งเจ็ดพวกเขา ล้วนเปราะบางโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นด้วยตาตนเองว่านักรบเทียนกังทั้งแปดถูกสังหารโดยหมาป่าทหารรับจ้างปีศาจทั้งเจ็ดและถูกขุดออกมา ในฉากหัวใจผู้คนจำนวนมากล้มลง บางคนไม่กลัวความตายแต่กลับ กลัวความตายอันน่าสลดใจเช่นนี้
“จบแล้ว ไอ้โง่พวกนี้ พวกมันตายแล้ว…” เย่เทียนเฉินส่ายหัวและพูดกับตัวเอง
“หมายความว่ายังไง…”
หม่านเทียนก็กลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง และรีบมองดูหมาป่าปีศาจบนท้องฟ้าและพูดเสียงดังว่า “ปล่อยคนของฉันไป ฉันจะสู้กับเธอ ไม่ว่ามันจะเป็นชีวิตหรือ ความตาย เราทุกคน ใช้วิธีการของคุณเอง อย่าทำร้ายผู้บริสุทธิ์”
เหตุผลที่ Mantian ไม่ได้ดำเนินการจนถึงขณะนี้เป็นเพราะเขาต้องการช่วยนักเรียนดีเด่นสิบคนนี้ที่ผ่านระดับก่อนและเขาได้เสียสละสิบแปด Tiangang ผบ.มน. แมนเถียน ไม่อยากทนทุกข์ทรมานจากการบาดเจ็บล้มตายอีกต่อไป เขาเป็นชายที่กล้าหาญและมีความรับผิดชอบ ในบรรดานักเรียนดีเด่นสิบคนที่ผ่านการสอบผ่านแล้ว ยังไม่มีปัญหาการขาดแคลนทายาทผู้นำ
