ียนเฉินรีบระดมสมอง ต่อให้เป็นคนโง่อย่างไร บางครั้งก็ต้องเล่นลูกไม้บ้าง โดยเฉพาะผู้ชาย ถ้าเล่นลูกไม้นิดหน่อยไม่เป็นคงไม่มีผู้หญิงอยู่กับคุณแล้ว
“เทียนเฉิน…” หลิงอวี่สวิ๋นมองไปยังเย่เทียนเฉินด้วยความเขินอาย ใจเต้นระรัว
ผู้หญิงก็เป็นแบบนี้เอง หากคนที่ตนชอบมาพูดคำพูดเหล่านี้เธอก็ใจเต้น รู้สึกมอมเมา รู้สึกเขินอาย ถ้าตนเป็นคนที่ตนไม่ชอบมาพูดคำพวกนี้ เธอจะรู้สึกรังเกียจ รู้สึกอยากอัดคนคนนั้น
“ที่นี่ไม่เหมาะจะดูดาวเลย พวกเราไปดูทางนั้นกันก็ไม่เลวนะ ไปกันเถอะ” เย่เทียนเฉินขัดคำพูดของหลิงอวี่สวิ๋น พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“อืม!”
สิ่งที่ทำให้หลิงอวี่สวิ๋นคิดไม่ถึงก็คือ เย่เทียนเฉินที่เป็นเหมือนท่อนไม้ มีอีคิวต่ำจนถึงขั้นติดลบมาโดยตลอด จู่ๆ จะถึงกับพูดคำหวานออกมาได้ ความจริงทุกสิ่งทุกอย่างนี้เป็นเพราะเย่เทียนเฉินอยากไปดูสถานการณ์ที่ป่าแห่งนั้นสักหน่อย ไปดูว่ากองกำลังของขุนพลระดับทัพฟ้าเจอเรื่องอะไรกันแน่
ในใจของเย่เทียนเฉินหัวเราะเจ้าเล่ห์ เขาคิดไม่ถึงว่าตัวเองจะพูดจาเล่นลิ้นแบบนี้ออกมาได้ และดูเชี่ยวชาญเป็นอย่างมากด้วย ท่าทางในตอนที่อยู่ดาวสิ้นโลก ผู้หญิงข้างกายมีมากประหนึ่งปุยเมฆ เขาคงได้เรียนร
