้สูงลิบ
แต่ทว่า…
โม่หยิงเฉินกลับอ้าปากค้างเล็กน้อย ทำหน้าปุเลี่ยนๆ
และยังคงยืนนิ่ง ไม่มีการร่ายคาถาเรียกสัตว์อสูรเพิ่ม
ฮวงเหมิง ชายร่างยักษ์ผู้ใจร้อน อดรนทนไม่ไหว
เฮ้ยน้องใหม่! ลีลาอยู่ได้ เร็วๆ สิ จะให้รอถึงเมื่อไหร่
สวีหงหยางปรามลูกทีมทางสายตา แล้วหันมาถาม
หยิงเฉิน มีปัญหาอะไรหรือเปล่า หรือว่าสัตว์อสูรบาดเจ็บ
โม่หยิงเฉินมองสบตาทุกคน ยิ้มแห้งๆ
เอ่อ… รุ่นพี่ครับ…
ผมมีแค่ตัวเดียวนี่แหละครับ
ห๊ะ!
ความเงียบเข้าปกคลุมทันที
ดวงตา 8 คู่ (คน 4 + สัตว์อสูร 4) เบิกโพลง จ้องมองโม่หยิงเฉินสลับกับลิงศิลา Rank E ที่ยืนแคะขี้หูอยู่ข้างหลัง
เหมือนเห็นตัวตลกหลงเข้ามาในงานเลี้ยงรุ่น
ลิงศิลา Rank E ตัวเดียว
แค่นี้เนี่ยนะ
ล้อกันเล่นใช่ไหม!
สวีหงหยางรู้สึกเหมือนโดนค้อนทุบหัว วิ้งไปหมด
เขามองโม่หยิงเฉินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความผิดหวัง
นึกว่าอาจารย์ส่งเพชรเม็ดงามมาช่วย…
ที่ไหนได้… ส่งภาระมาให้แบกซะงั้น!
เด็กคนนี้ต้องเส้นใหญ่ขนาดไหนวะเนี่ย
ถึงขนาดทำให้ปรมาจารย์ฮวงระดับ 5 ยอมเสียชื่อ เสียงส่งมาเกาะดูด EXP ในทีม First Clear Rank D
แบ็คต้องหนาระดับประเทศแน่ๆ
สวีหงหยางสูดหายใจลึก พยายามปรับอารมณ์
เขาหันไปสบตาก