ยนมาหาถึงประตูเพราะตนกล่าวว่าเธอเป็นผู้หญิงอัปลักษณ์ เพียงแต่สิ่งที่ทำให้เย่เทียนเฉินไม่เข้าใจก็คือ ทำไมผู้หญิงถึงได้ใจแคบขนาดนี้? โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้หญิงสวยๆ ยิ่งใจแคบ วันนั้นตนไม่คิดจะแต่งงานกับตระกูลฟ่านดังนั้นจึงพูดไปตามใจ คิดไม่ถึงว่าหลังจากน้ฟ่านรั่วเซวียนรู้เข้าจะมาหาด้วยตัวเอง ทำให้เย่เทียนเฉินไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดีจริงๆ
“ไม่ใช่คนดีงั้นเหรอ งั้นให้ฉันดูหน่อยสิว่านายจะไม่ดีถึงขนาดไหนกันแน่…” ในขณะที่ฟ่านรั่วเซวียนพูดก็วางมือขวาลงบนกระดุมด้านหน้ากี่เพ้าปักลายมังกรสีแดงของตน
“นี่…เธอจะทำอะไร เรื่องไร้มโนธรรมฉันไม่ฟัง ไม่ดู ไม่พูด…ฉันไม่ใช่คนง่ายๆขนาดนั้น ไม่ดูหรอก อย่าทำแบบนี้!” เย่เทียนเฉินคิดว่าฟ่านรั่วเซวียนจะถอดเสื้อของตัวเองจึงรีบพูดเสียงดัง
ฟ่านรั่วเซวียนกรอกตาใส่เย่เทียนเฉิน เนื่องจากในตอนที่เจ้าหมอนี่พูดประโยคนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งคำว่า “เรื่องไร้มโนธรรมไม่ดู” แต่เขากลับไม่ทำแบบนั้นเลย กลับเบิกตาทั้งสองกว้าง จ้องมาที่หน้าอกตระหง่านของฟ่านรั่วเซวียน สองดวงตาทั้งสองเปล่งประกายตามสัญชาตญาณผู้ชาย
“นายคิดว่าฉันจะทำอะไร ฉันแค่อยากจะบอกนะว่า ไม่ได้เห็นฉันนับเป็นความสูญเสียของนายแล้ว
