ลหลีเหลืออยู่ ไม่สามารถปล่อยให้ตระกูลขาดในมือตนได้ มิฉะนั้นหลีเจี่ยนตายไปคงไม่มีหน้าไปพบบรรพบุรุษตระกูลหลีแน่นอน
“ตระกูลเย่? ตระกูลเย่ไหน?” หลีเจี่ยนขมวดคิ้วถาม
“ก็คือเย่หย่วนซานครับ” ทหารที่ยืนอยู่หน้าหลีเจี่ยนเอ่ยปากตอบ
“เย่หย่วนซาน? เค้าจะนับเป็นอะไรได้ ถึงกับปล่อยให้หลานของเค้ามาทำร้ายหลานของฉัน ฉันไม่เชื่อว่าจะทำอะไรไม่ได้” หลีเจี่ยนตบโต๊ะพูดเสียงดัง
“รายงานครับ ความจริงเรื่องนี้…”
“แกไม่ต้องพูดแล้ว ฉันรู้หมดแล้ว ตอนนี้เรียกคนของหน่วยอารักขามารวตัว ให้ไปจับตัวเย่เทียนเฉินหลานของเย่หย่วนซานที่ตระกูลเย่มาให้ฉันซะ” หลีเจี่ยนพูดขัดคำพูดของทหารคนนั้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและเคร่งขรึม
“นี่…”
“นี่คือคำสั่ง!”
“ครับ!”
ทหารคนนั้นเดินออกไปจากห้องทำงาน รวมคนของหน่วยอารักขาทั้งสามสิบกว่าคน แต่ละคนพร้อมไปด้วยอาวุธปืน หลังจากรวมตัวเรียบร้อยก็ขับรถทหารออกไป เป้าหมายของพวกเขาก็คือบ้านตระกูลเย่ จะไปจับคนที่ตระกูลเย่ จับเย่เทียนเฉิน
หลีเจี่ยนเห็นทหารคนนั้นออกไปก็ลุกขึ้นยืน เดินไปข้างกายหลีซิ่นหลานของตนที่ยังสลบอยู่ ส่ายหน้าแล้วทอดถอนใจ กล่าวว่า “ซิ่นเอ๋อร์ เมื่อไหร่หลานจะรู้
