สั่นไปทั้งตัว หมัดนั้นของเย่เทียนเฉินรุนแรงมากจริงๆ หากเปลี่ยนเป็นพวกเขาคงเหมือนกับมดตัวหนึ่ง เย่เทียนเฉินใช้นิ้วชี้ขยี้เบาๆ ก็สังหารพวกเขาได้แล้ว
ตอนนี้พวกเขาถึงค่อยเข้าใจ เดิมทีพวกเขาก็ไม่อยู่ในสายตาของเย่เทียนเฉินอยู่แล้ว เพียงแค่เย่เทียนเฉินต้องการก็สามารถฆ่าพวกเขาได้สบายๆ พวกเขาไม่สงสัยในความใจกล้าของเย่เทียนเฉินแม้แต่น้อย เขาเป็นคนที่ทำตามหลักการโดยไม่สนใจใคร
เมื่อเห็นแผ่นหลังของหลีซิ่นที่วิ่งหนีหัวซุกหัวซุน เย่เทียนเฉินก็ยกมือขวาของตนขึ้น บนนิ้วชี้ขวามีประกายสายฟ้าลุกโชนขึ้นมาช้าๆ ขอเพียงชี้ออกไป หลีซิ่นจะต้องตายทันที
“เทียนเฉิน จบแค่นี้เถอะ จะฆ่าหลีซิ่นไม่ได้!” เย่หงเดินมาเบื้องหน้าลูกชายของตนแล้วเอ่ยขึ้น
“ไม่เป็นไรหรอก ทุกอย่างผมรับผิดชอบเอง” เย่เทียนเฉินพูดด้วยรอยยิ้ม
“ถ้าฆ่าหลีซิ่นจะมีเรื่องยุ่งยากมากมาย ตระกูลเย่รับผิดชอบไม่ไหวแน่ เธอคิดดูให้ดีเถอะ” ตอนนี้เอง ฟ่านชิงอวี่และเย่หย่วนซานเดินออกมา ไม่อยากให้เย่เทียนเฉินฆ่าหลีซิ่นเช่นกัน
เย่เทียนเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง เสียงปังดังขึ้น มือขวากำเป็นรูปปืนราวกับยิงปืนไปทางหลีซิ่น ทั้งยังพูดด้วยรอยยิ้มสงบนิ่ง “ถ้าแม้แต่หลีซิ่นคนเดียวก็ไม่กล้าฆ่า ตระกูลเย่ของผมจะสั่นสะท้านประเทศจีนได้ยังไง?”
