ไม่ดีก็นับเป็นการขายหน้าครั้งใหญ่
“คนตระกูลเย่ทั้งหมดไสหัวขึ้นมาบนเวทีให้ฉันซะ บิดาจะฆ่าทีละคน” คนสวมหน้ากากคนหนึ่งทะยานตัวไปบนเวที พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ตอนนี้เอง เย่หย่วนซานเดินไปหน้าเวที มองไปยังคนสวมหน้ากากทั้งสี่ด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว กัดฟันพูดว่า “ฉันไม่สนว่าใครส่งพวกแกมา กล้ามาก่อนเรื่องที่ตระกูลเย่ของฉันวันนี้ อย่าได้คิดจะมีชีวิตออกไปแม้แต่คนเดียว”
“ไอ้แก่ปากดี ฉันจะตัดหัวแกเป็นคนแรก!”
ฉัวะ!
ชายฉกรรจ์ผู้เป็นหัวหน้าฟาดฟันดาบลงไปยังเย่หย่วนซาน ทุกคนชะงัก คิดไม่ถึงว่าชายสวมเสื้อคลุมดำหน้ากากเงินทั้งสี่คนนี้บอกว่าจะฆ่าคนก็ฆ่าทันที ไม่สนใจฐานะของคนที่นี่แม้แต่น้อย ไม่สนใจว่าคนเหล่านี้จะมีตำแหน่งใหญ่โตอะไร ไม่รู้จริงๆ ว่าใครเป็นคนส่งสี่คนนี้มา โอหังจนถึงขั้นนี้เลยทีเดียว
ฟุ่บ!
แต่ในขณะที่ดาบในมือของชายฉกรรจ์ผู้เป็นหัวหน้ากำลังจะฟันถูกเย่หย่วนซานนั้นเอง เขากลับพบว่าข้อมือของตนถูกมือข้างหนึ่งจับไว้แน่น เขามองไปด้านข้างด้วยสายตาดุดัน พบว่าชายหนุ่มคนหนึ่งจับข้อมือเขาด้วยใบหน้าแย้มยิ้ม
“รนหาที่ตาย!”
ชายฉกรรจ์คนนั้นไม่พูดพร่ำทำเพลง ออกแรงคิดจะสะบัดมือของตนออกจากอีกฝ่าย ไหนเลยจะรู้
