สหายคนนี้บุ่มบ่ามเกินไป หากล่วงเกินโปรดอภัยด้วย!” อู๋เสวี่ยรีบเดินเข้ามากล่าว
จางอีเต๋อไม่ได้ฆ่าอีกฝ่าย เขากับหวังเจี๋ยไม่ได้มีบุญคุณความแค้นอะไรต่อกัน และเขาก็เข้าใจความรู้สึกของหวังเจี๋ยดี เย่เทียนเฉินสลบไปเก้าวันเก้าคืนเป็นตายก็ยังไม่รู้ กลุ่มสิบสามจ้าวสวรรค์ของพวกเขาเป็นเหมือนมังกรไร้หัว หากเป็นเช่นนี้ต่อไปเกรงว่าคนคงเอาใจออกห่างแล้ว
“ช่างเถอะ พวกคุณก็อย่ามารบกวนผมเลย ให้ผมนอนสักหน่อย!” จางอีเต๋อปล่อยมือจากคอของหวังเจี๋ยแล้วพูดขึ้น
“นี่…หมอเทวดาจาง อาการของพี่ใหญ่…” อู๋เสวี่ยอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก
เมื่อได้ยินคำพูดของอู๋เสวี่ย จางอีเต๋อก็ไม่ได้สนใจ หลับตาลงหาวออกมาครั้งหนึ่งแล้วหลับไปต่อหน้าต่อตาพวกอู๋เสวี่ย
“โธ่เว้ย ไอ้แก่นี่กวนโมโหจริงๆ รู้อย่างนี้ไม่ควรคาดหวังอะไรกับเซียนแพทย์เทวะตดหมาอะไรนี่เลย ไอ้แก่นี่แม่งไม่รักษาให้พี่ใหญ่แน่ พวกเราส่งเขาไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลใหญ่เถอะ!” เปาเทียนหลงนับว่าเป็นคนสุขุมคนหนึ่ง แต่ตอนนี้เมื่อเห็นเย่เทียนเฉินสลบไสลไม่ได้สติ จางอีเต๋อก็มาถึงสองวันแล้วแต่ไม่ยอมไปตรวจดู ในใจก็รู้สึกไม่พอใจมาก
“ส่งไปรักษาที่โรงพยาบาลใหญ่เหรอ? แกลืมคำพูดของพี่ใหญ่ไป
