วอะไรหรือเปล่า?”
เฮยเมี่ยนไม่ได้ตอบอะไร ทำเพียงแค่นเสียงเย็นแล้วเดินไปด้านข้าง ชางหลางสุขุมกว่าจริงๆ ไม่ได้บุ่มบ่ามเหมือนเฮยเมี่ยน เขาเดินไปเบื้องหน้าอู๋เสวี่ยแล้วพูดว่า “พวกเราเองก็หาจางอีเต๋อไม่พบ เพียงแค่มาดูว่าจะช่วยอะไรได้หรือเปล่า…”
“หาไม่พบ? หาไม่พบแล้วพวกแกมาทำไม เชิญเถอะ ไม่ส่ง!” หวังเจี๋ยได้ยินคำพูดของชางหลางก็เกิดโทสะขึ้นมาทันที กล้าเชิญชางหลางและเฮยเมี่ยนมา แต่ยังไม่มีข่าวดีอะไร มาเยี่ยมดูเท่านั้น เมื่อคิดว่าพี่ใหญ่สลบไสลไม่ได้สติไปเจ็ดวันเจ็ดคืนแล้วแต่คนกลุ่มนี้กลับไม่มีประโยชน์อะไร ในใจของหวังเจี๋ยจึงรู้สึกโกรธเกรี้ยว
“ไอ้หนู แกพูดกับฉันให้ระวังหน่อย กลุ่มสิบสามจ้าวสวรรค์งั้นเหรอ? หึ เย่เทียนเฉินสลบไสลไม่ได้สติ ฉันว่ายังไม่ถึงเวลาให้พวกแกกลุ่มสิบสามจ้าวสวรรค์มาพูด!” เฮยเมี่ยนแค่นเสียงเย็นแล้วพูดอย่างไม่พอใจ
“จะถึงเวลาให้ฉันพูดหรือเปล่า แกก็อย่ามายุ่ง ฉันไม่อยากเห็นหน้าแก ไสหัวไปซะ!” หวังเจี๋ยกล้าไม่น้อย ถึงกับกล้าไล่เฮยเมี่ยนให้ไสหัวไป ต่อให้เป็นเย่เทียนเฉินก็ยังไม่กล้าพูด
ฟุ่บ!
คำพูดของหวังเจี๋ยเพิ่งจะถูกกล่าวออกมาก็มีหมัดปะทะมาบนใบหน้า ซัดสันจมูกของเขาอย่างแรงจนกระเด็น
