ียนเฉิน ฝีมือของฉันเป็นยังไง? ตอนนี้ฉันจะให้โอกาสแกอีกครั้ง ขอเพียงแกเข้าร่วมสำนักโฮคุชินอิตโตริวของฉัน ไม่เพียงแต่ฉันจะไม่ฆ่าแก แต่เรื่องที่แกฆ่าซาโต้และฮิคาวะก็จะนับว่าไม่เอาเรื่อง!” มัตสึโมโตะชิโมะเค็นพูดจาโน้มน้าวเย่เทียนเฉินต่อไป
“เอาแบบนี้แล้วกัน ฉันเข้าร่วมสำนักโฮคุชินอิตโตริวของแก แล้วเรื่องที่ฉันฆ่าแกก็หายกันเป็นไง?” เย่เทียนเฉินถามด้วยรอยยิ้มเย็นชา
มัตสึโมโตะชิโมะเค็นมองเย่เทียนเฉิน ในดวงตาปรากฏไอสังหาร เขาคิดไม่ถึงว่าเย่เทียนเฉินจะไม่รู้จักแยกแยะชั่วดีขนาดนี้ หากไม่ใช่ว่าเห็นแก่ฝีมือและความสามารถของเขา มัตสึโมโตะชิโมะเค็นคงไม่เสียเวลามาพูดจาไร้สาระขนาดนี้ คงลงมือฆ่าเย่เทียนเฉินไปนานแล้ว ไหนเลยจะรอมาจนถึงตอนนี้
“ไม่รู้จักแยกแยะ ไม่รู้จักที่ตาย!” มัตสึโมโตะชิโมะเค็นพูดออกมาอย่างดุดัน
“ฉันว่าคนที่ไม่รู้จักแยกแยะน่ะมันแกต่างหาก พวกไม่รู้จักที่ตายก็คือคนสำนักโฮคุชินอิตโตริวของพวกแก!” เย่เทียนเฉินพูดอย่างไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว
พลั่ก!
มัตสึโมโตะชิโมะเค็นเป็นคนอำมหิตคนหนึ่ง มีไอสังหารและกลิ่นอายอำมหิตอันเข้มข้น ฝ่ามือหนึ่งถูกตบไปยังเย่เทียนเฉิน เย่เทียนเฉินชะงักไป เขารู้ว่าน
