้ว เย่เทียนเฉินไม่รู้ว่าตัวเองซัดหมัดออกไปมากน้อยแค่ไหน และไม่สนใจบาดแผลบนร่างของตนด้วย ทำเพียงมุ่งโจมตีไปยังมัตสึโมโตะชิโมะเค็นสุดชีวิต ชายชราคนนี้แข็งแกร่งมากจริงๆ เย่เทียนเฉินซัดออกไปหลายหมัดแต่กลับไม่สามารถโจมตีถูกมัตสึโมโตะชิโมะเค็นได้แม้แต่หมัดเดียว แต่ตัวเขากลับโดนไปแล้วหลายฝ่ามือจนมุมปากมีเลือดไหลออกมา
ตู้ม!
เสียงหนึ่งดังสนั่น เย่เทียนเฉินและมัตสึโมโตะชิโมะเค็นแยกออกจากกัน การโจมตีปะทะกันรุนแรงเกินไป บนหมัดทั้งสองของเย่เทียนเฉินเต็มไปด้วยเลือด มุมปากมีเลือดไหล ส่วนมัตสึโมโตะชิโมะเค็นไม่มีความเสียหายแม้แต่น้อย ไม่ได้ถูกเย่เทียนเฉินโจมตีแม้แต่ครั้งเดียว แต่สีหน้าของเขากลับไม่ได้ผ่อนคลาย ออกจะเครียดขรึมมากด้วยซ้ำ บนฝ่ามือทั้งสองมีปราณแท้สีดำลุกโชนมากยิ่งขึ้น มีความรู้สึกราวกับว่าเพียงฝ่ามือเดียวก็สามารถตบเย่เทียนเฉินให้ตายได้แล้ว
การต่อสู้เมื่อครู่นี้ถึงแม้เย่เทียนเฉินจะโจมตีไม่โดนมัตสึโมโตะชิโมะเค็น ส่วนตัวเองกลับถูกโจมตีเข้าไปหลายฝ่ามือ แต่นี่ไม่ได้ทำให้มัตสึโมโตะชิโมะเค็นรู้สึกว่าตนชนะเลยแม้แต่น้อย กลับรู้สึกถึงความอัปยศด้วยซ้ำ ยิ่งไปกว่านั้นยังต้องการฆ่าเย่เทียนเฉินให้ได้ยิ่งขึ้น
