ณแนวราบระหว่างเทือกเขาที่ไม่ไกลจากเมืองเทียนหุย ทุกคนต่างตายอย่างน่าอนาจ ไม่มีศพที่สมบูรณ์แม้แต่ศพเดียว ตำรวจหาเบาะแสใดในสถานที่เกิดเหตุไม่พบจนกลายเป็นคดีใหญ่สะเทือนขวัญ!”
“ให้ตายเถอะ ใครมันโหดเหี้ยมขนาดนั้น ถึงกับฆ่าคนหลายหมื่นคนในพริบตา อย่างน้อยคงเป็นกองทัพสักกองหนึ่งใช่หรือเปล่า?” เปาเทียนหลงเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ
“เรื่องนี้ทางการไม่ได้เป็นคนทำ ถ้าหากทางการต้องการทำแบบนี้แค่ทำลายเมืองเทียนหุยทั้งเมืองไปตรงๆ ก็สิ้นเรื่อง กระทั่งตำรวจมาตรวจสอบก็คงถูกระงับไปแล้ว ทำไมต้องทำเรื่องที่สั่นสะเทือนไปทั้งประเทศจีนขนาดนี้ ยิ่งไปกว่านั้น ฉันคิดว่าต้องบอกพวกแกให้ชัดเจน การตายของคนหลายหมื่นคนในเมืองเทียนหุยเป็นการกระทำของคนคนเดียว!” อู๋เสวี่ยเอ่ยปากอย่างเย็นชา
“อะไรนะ? การกระทำของคนคนเดียว?”
“นี่…นี่จะเป็นไปได้ยังไง?”
“เป็นไปไม่ได้น่ะ คนคนเดียวจะฆ่าคนหลายหมื่นคนในเมืองทั้งหมด นี่มัน…”
พวกหวังเจี๋ย เปาเทียนหลง และหลินตงต่างตื่นตะลึง ไม่อยากจะเชื่อโดยสิ้นเชิง ยังไม่ต้องพูดว่าคนคนนั้นโหดเหี้ยมขนาดไหน แค่คนเพียงคนเดียวก็ฆ่าคนหลายหมื่นคนในเมืองไปได้ทั้งหมดแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังทำให้ศพของพวกเขาไปอยู่
