ุ่มสิบสามจ้าวสวรรค์อาจมีคนไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้ แต่เย่เทียนเฉินกลับรู้จักดี ยิ่งไปกว่านั้นยังพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มเรียบเฉย “เธอกลับมาจากการเดินเล่นเร็วขนาดนี้ ฉันหวังว่าเธอคงมีข่าวดีมาให้ฉันนะ”
“ฉันจะเอาข่าวดีอะไรมาให้นายได้ นายคิดว่าฉันเอาข่าวดีอะไรมาให้นายล่ะ?” อลิซกรอกตาใส่เย่เทียนเฉิน มองไปทางเย่เทียนเฉินแล้วพูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์
อลิซมาแล้ว บทสนทนาระหว่างเธอกับเย่เทียนเฉินทำให้คนอื่นไม่เข้าใจ กระทั่งเย่เทียนเฉินและอลิซเองก็คิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะสนทนากันในบรรยากาศเช่นนี้ได้โดยไม่รู้ตัว ทั้งสองต่างเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด ไม่ใช่ว่าไม่รู้เรื่องของอีกฝ่าย เพียงแต่ไม่เปิดโปงกัน รักษาสภาพเข้าใจกันโดยไม่มีใครต้องพูด ดูเหมือนว่าเช่นนี้ก็พอแล้ว
“เธอไปเดินเล่นคราวนี้ไม่มีค่าอะไรเลย!” เย่เทียนเฉินไม่ได้โกรธ ทั้งยังพูดด้วยรอยยิ้มอีกด้วย
ตอนนี้เอง อู๋เสวี่ยเดินมาเบื้องหน้าอลิซ ขวางอลิซเอาไว้ อลิซมองไปยังอู๋เสวี่ย สายตาเปลี่ยนไปคล้ายกับต้องการลงมือ ไม่กล่าวไม่ได้ว่าอลิซมีความกล้าอยู่บ้างจริงๆ เผชิญหน้ากับกลุ่มสิบสามจ้าวสวรรค์ของเย่เทียนเฉินซึ่งแต่ละคนต่างเป็นยอดฝีมือชั้นสูง แต่เธอยังไม่มีความหวา
