ดช่องว่าง ส่วนเย่เทียนเฉินในตอนนี้ เมื่อเผชิญหน้ากับฝ่ามืออันรุนแรงของฮิคาวะกลับไม่ได้รีบหลบไปอย่างรวดเร็ว ยืนอยู่ที่เดิมโดยไม่ขยับเขยื้อน ซัดหมัดที่ดูปกติมากออกไปหมัดหนึ่ง กลิ่นอายบนหมัดอัสนีสวรรค์เปลี่ยนจากสีม่วงกลายเป็นสีทอง โจมตีไปยังฝ่ามือซ้ายของฮิคาวะ
ตู้ม!
เย่เทียนเฉินยังคงยืนอยู่ที่เดิม ไม่เคลื่อนไหวแม้เพียงก้าวเดียว ส่วนฮิคาวะกลับกระเด็นออกไปอย่างน้อยหลายร้อยเมตรก่อนจะร่วงลงกระแทกหลังคาคฤหาสน์ของเย่เทียนเฉินอย่างรุนแรง ทำให้หลังคาถล่มไปกว่าครึ่ง
“อ้าก...มือของฉัน!” ฮิคาวะพยายามลุกขึ้น ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยเลือด มือขวาของเขาบิดเบี้ยวเปลี่ยนรูป คล้ายกับเหล็กเส้นที่ถูกหักจนบิดเบี้ยว นี่คือจุดจบที่มาปะทะหมัดกับเย่เทียนเฉิน
“เห้อ ฉันน่าจะสนใจทิศทางสักหน่อย นี่ แกระวังหน่อย อย่าทำให้บ้านฉันพัง!” เย่เทียนเฉินส่ายหน้า มองไปยังฮิคาวะแล้วพูดขึ้น
ฮิคาวะมองไปทางเย่เทียนเฉิน ดวงตาทั้งสองแดงก่ำเต็มไปด้วยไอสังหาร มือซ้ายขวาของเขาถูกเย่เทียนเฉินซัดจนใช้การไม่ได้แล้ว หมัดเมื่อครู่นี้ เขาลงมือเต็มที่แล้ว ถึงแม้จะได้รับบาดเจ็บไม่สามารถใช้พลังเต็มที่เพื่อโจมตี แต่อย่างน้อยก็ใช้พลังออกไป
