ตู้ม!
หมัดหนึ่งโจมตีมา ฮิคาวะรับรู้ได้ถึงความรุนแรงของหมัด ยิ่งไปกว่านั้นยังคละเคล้าไปด้วยพลังสายฟ้าอันมหาศาล ทำให้เขาต้องสั่นสะท้าน คิดไม่ถึงว่าคนคนหนึ่งจะนำพลังสายฟ้าอันแข็งแกร่งเช่นนี้อัดเข้าไปในมือได้ เขาหมุนตัวนำดาบทหารมาขวางไว้บริเวณหน้าอกตามสัญชาตญาณ แต่การโจมตีของเย่เทียนเฉินเกิดขึ้นเร็วเกินไป หมัดอันรุนแรงเช่นนี้ เขาไม่มีความสามารถจะตอบโต้แม้แต่น้อย
ตู้ม!
ฮิคาวะถูกซัดจนปลิวออกไปทั้งร่าง กระเด็นลอยไปกลางอากาศไกลหลายร้อยเมตรถึงจะทรงตัวให้มั่นคงได้ ดาบทหารในมือถูกเย่เทียนเฉินต่อยหักอีกครั้ง ยิ่งไปกว่านั้นหมัดนี้ยังต่อยถูกหน้าอกของเขา ทำให้มุมปากมีเลือดไหลออกมา เห็นได้เลยว่าพลังของหมัดนี้แข็งแกร่งขนาดไหน
เย่เทียนเฉินยืนอยู่ตรงข้ามฮิคาวะ กระบี่ไท่อาที่ลอยอยู่เหนือศีรษะถูกเขาดึงกลับมาแล้ว เพียงแต่หมัดทั้งสองยังคงมีประกายสายฟ้าลุกโชน ดวงตาทั้งสองจับจ้องไปทางฮิคาวะอย่างเย็นชา ไม่ได้กล่าวอะไร มีเพียงเจตนาสังหารที่ฟุ้งกระจาย
“แก…ทำไมถึง…หลบเคล็ดวิชาสังหารของฉันได้ตั้งแต่เมื่อไหร่?” ฮิคาวะคิดไม่ถึงและไม่เข้าใจ มองไปยังเย่เทียนเฉินแล้วเอ่ยถามด้วยท่าทีดุดัน
“ตอนที่หมัดทั้งสองของฉันโจมต
