บเป็นเรื่องธรรมดาอย่างมาก
เนื่องจากระยะนี้เสี้ยวหยาตั้งใจเรียน รวมกับเรื่องของการตายของแม่ ในใจจึงเหนื่อยล้าเป็นอย่างมาก ถึงแม้ภายนอกจะพยายามฝืนทน แต่เย่เทียนเฉินรู้ดีว่าในใจของผู้หญิงจิตใจดีคนนี้ซ่อนไปด้วยความเศร้าโศกมากเพียงใด เพียงแค่เธอไม่อยากให้คนอื่นเป็นกังวลเท่านั้น
“หึ เย่เทียนเฉิน ฉันจะทำให้แกได้รู้ถึงความร้ายกาจของฉัน…”
ฮิคาวะคำรามลั่น ใช้มือขวาจับไปยังเสื้อผ้าของเสี้ยวหยา ในยามที่เขาเห็นเสี้ยวหยาที่หลับสนิทอยู่บนเตียง สวมชุดนอนลายการ์ตูน เรือนขาเรียวยาวงดงาม ร่างกายเต็มไปด้วยส่วนเว้าโค้งอันสมบูรณ์ รวมกับใบหน้างดงามดูบริสุทธิ์นั้น ฮิคาวะถึงกับข่มความกำหนัดของตนไม่ได้ ต่อให้ไม่มีเย่เทียนเฉิน หากเขาพบโอกาสเช่นนี้ก็จะไม่ปล่อยให้ผ่านไปแน่ จะต้องเผยด้านที่เป็นสัตว์ร้ายออกมา
ฟิ้ว!
แต่ในตอนที่ฮิคาวะกำลังโถมตัวเข้าใส่เสี้ยวหยา กระบี่ไท่อาที่กำอยู่ในมือซ้ายของเขาก็สั่นอย่างแรง จากนั้นจึงพุ่งขึ้นมาจากบนพื้น บินออกไปทางหน้าต่าง ทุกสิ่งทุกอย่างนี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน อีกทั้งยังมีพลังรุนแรง ฮิคาวะคาดเดาไม่ถึง มือซ้ายที่จับด้ามกระบี่ไท่อาไว้แน่นก็ถูกดึงออกไปจากห้องนอนของเสี้ยวห
